Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ

                    

Μια απορία γέννησε ερώτημα δροσάτο

μπορεί καλέμι μάστορα να φτιάξει το κορμί

να ξεγελάσει τη ζωή και να φωνάξεις νάτο

το τέλειο ! μπορεί

κόρη εσύ μα που κοιτάς που τρέχει το μυαλό σου

αθώα έχεις τη ματιά το φόρεμα αφρός

το κάλλος σου περίσσευσε και είν’ όλο δικό σου

και συ ένας χρησμός

γλιστρά το χέρι στο κορμί μα δεν τολμά φωνάξει

κρύβει συναίσθημα κρυφό το μάρμαρο μιλά

κι αυτά που βασανίζουνε θέλει να τα τινάξει  

πληρώνει ακριβά

ο μάστορας δεν ρώτησε η έμπνευση μετράει

κι ο θαυμαστής περίεργος το λάθος του μετρά

καλύτερα μονολογεί και τότε προσπερνάει

τα μάτια του κλειστά

λάθος διαβάτη έκαμες η κόρη Αφροδίτη

το σύμβολο του έρωτα το λέει το κορμί

είναι αστέρι φωτεινό σαν τον αποσπερίτη

λευκό σαν το κερί

το άγαλμα που φτιάχτηκε το έργο καλλιστεία

η τέχνη τρέχει πιο μπροστά γιαυτό και το τολμά

κι αν είσαι ώριμος εσύ κι αν έχεις και ανδρεία

κορμί όπου μιλά

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ