Δια χειρός Μίμη Χ. Γεωργόπουλου

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ ΜΟΥ

Ψυχή ξαπλώνει πανιά της απλώνει

κομμάτια κατάρτια σανίδες στο κύμα

ναυάγιο τι κρίμα αγάπη καινούργια 

συχώριο τα λάθη του έρωτα πάθη

δυό γλάροι κοιτούν

μία Γαϊτα ξαπλώνει στην άμμο

τρέχω προκάμω να παίξω μαζί της

άσπρο πανί της όλη ζωή της μ’ αρμύρα

μορφή

χιβάδα παρέα κι αυτή μια ωραία

να κάνει πως βλέπει χωρίς να βλέπει

τον έρωτα κείνο άσπρος ο κρίνος

στην άμμο φυτρώνει μικρό το γλαρόνι

αχνάρια στην άμμο το κύμα τα σβήνει 

νωρίς 

η σκέψη που βλέπει τον ήλιο που φεύγει

να δίνει τη θέση σε κείνο το δείλι

γαλάζιο μαντήλι νερό της μια κάλμα

εικόνα τι κλάμα νοσταλγία η σκέψη

κι ο νους στα παλιά

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

Δημιουργίες Μίμη Χ. Γεωργόπουλου

ΚΑΡΦΩΜΕΝΗ ΣΚΕΨΗ

  

Καρφωμένη η σκέψη στη μορφή σου καλέ μου

ξαναζώ τα φευγάτα τα δικά μας τα χρόνια

με χαρές και με πόνους με λιακάδες με χιόνια

η καρδιά μου χτυπά

τα γλυκά σου τα μάτια δεν ξεχνώ αδερφέ μου

τους μιλάω και παίζω σε φουρτούνες ψαρεύω

στα γνωστά σου λημέρια κάπου κει μεσημέρια

να δολώνω τ’ αγκίστρι για να πιάσω το ψάρι

με μια σκέψη λυχνάρι που φωτίζει εσένα

μες στο νου περασμένα 

κάποια χρόνια σεντόνια που σκεπάζουν εικόνες 

ξεχασμένες και μόνες στο βιβλίο του νου

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΕΛΕΚΗΜΕΝΗ ΣΚΕΨΗ

Η πρώτη μου σκέψη χωρίς μία τέχνη

σαν όγκος μπροστά μου εγώ τη κοιτώ

μα ψάχνω για να βρω σημείο ν’αρχίσω

τη πρώτη μου σκέψη που τώρα κρατώ

σκυφτός με καλέμι αρχίζω να ψάχνω

αρχή γω ζητάω για πρώτη σφυριά

κι ο νους μου που βλέπει μπροστά του το βράχο 

μετράει τον όγκο με πρώτη ματιά

η σκέψη αγάλι στο νου ωριμάζει

το φως ξεμυτάει να δει το σωστό

τα λόγια καλέμι χτυπάνε το βράχο

το κάλλος αντάμα στοιχεία για δυό

κι σκέψη η πρώτη σαν άπειρη κλείνει

ιδέες ονείρου και πλάνης μαζί

βιάζεται δήθεν το νέκταρ να πίνει

μικρή μου ιδέα αργεί το κρασί

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΛΟΓΙΑ ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΑΣ

     

Μάτια κοχύλια δυό σου τα χείλια

άσπρο μαντήλι γέννημα θρέμμα 

πάντα με αίμα ζητάς το φιλί

μαΐστρος το χάδι θάλασσα λάδι 

βάρκα για δύο στο βάθος το πλοίο

σφυρίζει σαν φεύγει εικόνα που μένει

φάρος σε βράχο κορμί σου μονάχο

αρμύρα στολίζει μάτι δακρύζει

κοχύλια τα μάτια και γω δύο κομμάτια

στην άμμο να τρέχω εσένα προκάμω 

φιλιά σου να πάρω στη θάλασσα πέφτω

εσένα να βρω

ψυχή μου που λέει φτερό σου να πλέει

γλάρου μορφή σου γαλάζιο κορμί σου

γοργόνα θαλάσσης τρέχεις να πιάσεις

καβούρια με φούρια στις χούφτες να κλείσεις

γλαρόνι που κλαίει 

πελάδες γαϊτες στολίζουν μορφή σου

γαλάζιο κορμί σου παιχνίδια στο κύμα

όμως τι κρίμα το ταίρι ορφάνια ψαρεύει

μονάχο αγνάντι σε βράχο και γω μοναχός

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

   

Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΜΕΡΑ

Η πρώτη μου μέρα ξαφνιάζει η λέξη

ο νέος ο χρόνος τι λόγια θα πει

τη πόρτα χτυπάει τι τάχα ζητάει

ν’ ακούσω ευχή

η πρώτη μου μέρα αρχή μιας ελπίδας

τα όνειρα κείνα μακάρι να βγουν

ελπίζω μη μοιάζει όπως η πρώτη

του άλλου του χρόνου 

που ήταν μουγκή

θέλω να μοιάζει με φως που χαράζει

με χρώμα γαλάζιο με ήχο αντάτζιο

μουσικής που χαϊδεύει τη σκέψη του νου

η πρώτη μου μέρα νιφάδα στο τζάμι

σημάδι που λέει πως κάτι συμβεί

διαβάζω σημάδι με φως το σκοτάδι

ο κόσμος γελάει και γω αγαπάει

την πρώτη μου μέρα ευχές στον αέρα

τις στέλνω πιο πέρα μ’ αγάπη 

σε φίλους σ’ εχθρούς

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ