Τα καράβια μου καίω και παθαίνω μαζί
αφού κείνη δεν θέλει με αγάπη να ζει
τα καράβια μου καίω και τους ρίχνω φωτιά
τα’ χω όλα δεμένα στην μεγάλη αγκαλιά
τα καράβια μου καίω τι θα πει ο χρησμός
περιστέρια πετάνε έχει αλλάξει ο καιρός
τα καράβια μου καίω γελαστή η καρδιά
είναι δώρο για σένα τούτη δω η βραδιά
τα καράβια μου καίω μια φουρτούνα εσύ
ναυαγός η ψυχή μου στα νερά σου πνιγεί
μία βάρκα σχισμένη μια φωτιά μαρτυρά
στ’ ακρωτήρι μονάχη του θανάτου βουτιά
τα καράβια μου καίω μπουρλοτιέρης εγώ
μία δάδα στο χέρι το μπαρούτι ξυπνώ
ένας κρότος σημάδι ένας πόθος τρελός
ματωμένη καρδιά μου ένας έρως καημός
τα καράβια μου καίω και πεθαίνω μ’ αυτά
πειρατής και σου παίρνω την πλατιά σου καρδιά
της ζωής το παιχνίδι μα το ναι νοσταλγώ
δεν θ’ αργήσω το λέω να σου πω σ’ αγαπώ
ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου