ΚΑΙ ΣΥ ΜΙΑ ΜΑΓΙΣΣΑ

Χίλια κρυφτούλια μάγισσα

το χάδι σου αέρας 

τα μάτια σου δυο ξόβεργες

κολλούν μες στο μυαλό

κι φλόγα του αγγίγματος   

το πράσινο της ξέρας

πληγή που δεν περνά

αλλού κοιτάς αλλού γελάς

μιλάς μες στη ψυχή μου

οι λέξεις σου σαν τατουάζ

στη σάρκα μου κολλούν 

κι ο ήχος σου σαν χάιδεμα

μια συμφωνία παίζει

στην έρημη ψυχή

Μάγισσα είσαι μάθε το

του λόγου των γραμμάτων

μεταμορφώνεις έννοιες 

τις κάνεις φαντεζί

και αιωρούνται στο κενό

σαν κύκνοι στον αέρα

 ποτέ να μη χαθείς 

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΓΩ ΚΑΙ Η ΣΚΕΨΗ

Συντροφιά με τη σκέψη σε σκιά να ρεμβάζω

περασμένες  εικόνες μες στο νου μου αιώνες

ξαναφέρνω στη μνήμη της ζωής τρεχαντήρι 

γελώ

πόσους κρότους ακούω δύο τύμπανα παίζουν

να ξεχάσω δεν θέλω της αγάπης το βέλος

που με αίμα μου γράφει σκονισμένο στο ράφι

το παλιό σου βιβλίο της ζωής το σχολείο

κρατώ

σε σκιά να ρεμβάζω δύο άνθη στο βάζο

να θυμίζουν εσένα της αγάπης αρένα

μια σκηνή που δεν θέλω να θυμάμαι ποτέ μου

ερωτά μου καλέ μου τα χαμένα φιλιά σου

ποθώ

την εικόνα σου βλέπω μια φιγούρα με σάρκα

καλοτάξιδη βάρκα  σαν σηκώνει πανί της

δυνατός ο μαγνήτης εμποδίζει να φύγω

έστω τώρα για λίγο μα η σκέψη στιγμές σου

έχει κλέψει το νου μου στη σκιά που ρεμβάζω

στον αέρα φωνάζω

Σ’αγαπώ !

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ι

ΦΛΟΓΑ ΛΥΧΝΟΥ

Φλόγα μικρή χρυσό φλουρί

είσαι καρδιά είσαι πνοή

είσαι μεγάλη

λυχνάρι συ από πηλό 

καύτρα μικρή μα το θεό

φιτίλι μες στο λάδι

μια συντροφιά λόγια πολλά 

όνειρο είσαι μια φορά 

στην άκρη στο σκοτάδι

ρουμπίνι χρώμα φλόγα σου

παρέα με ρολόι

μετράς τους χτύπους

τι φορά σε σάλα σε κατώι

φλόγα που φέγγεις γράμματα

φλόγα που κρύβεις πάθη

καλύβα το σπιτάκι σου

μονόκλινο κρεβάτι

μια συντροφιά αγάπης 

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΕΡΠΑΤΩ ΜΟΝΑΧΟΣ

Περπατώ μονάχος με δυό σκέψεις δικές μου

μοναξιά που παλεύει μοιάζει σαν να γυρεύει

το χαμένο χρυσάφι σκονισμένο στο ράφι

το βιβλίο ερώτων το ποτήρι το πρώτον

που μεθάει τη νύχτα κάτι όνειρα πνίχτα

μες στο νου που βουλιάζει 

μοναξιά αγκαλιάζει τη μορφή της ζωής

περίπατος τούτος μονάχος και ο Βρούτος

να προδίδει το θέμα όπου φαίνεται ψέμα

μα αλήθεια πονά

δύο μάτια κοιτάζω φαντασία σπουδάζω

ένα χάδι σαν χνούδι μες στο δάσος λουλούδι

ο αέρας του δάσους αρμονίας οι ήχοι

στο χαρτί μου οι στίχοι σαν μιλούνε γι’ αγάπη

μ΄ένα πνεύμα που πλάθει όλα κείνα τα πάθη

που στολίζουν τη στράτα περασμένα τα νιάτα

σε σκιά σταματώ

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ 

Δια χειρός Μίμη Χ.Γεωργόπουλου

ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ

Και συ που πας κάθε πρωί

ζέστη λιακάδα με βροχή

ξάπλα στην άμμο σαν πανί

κατάρτι ξύλινο κρατείς

καρδιά μου

δίχως το κύμα μου μιλείς

μέσα στη σκέψη μου χωρείς

άσπρο αλάτι καταγής

λάμψη θολή της αστραπής

καρδιά μου

βάρκα γλιστρά μες στο κορμί

άσπρο πανί στη κουπαστή

κορνίζα όμορφη εσύ 

καρδιά μου

πελάδα κάπου μοναχή

μετρά δική σου αντοχή

και γω μικρός σου θαυμαστής

καρδιά μου

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓOΠΟΥΛΟΣ

ΑΔΕΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ

Άδεια αγκαλιά χαμένα φιλιά

αστέρι που σβήνει

νύχτα που πέφτει να σου ο κλέφτης

εδώ

ντροπή που βαδίζει χωρίς να σφυρίζει

σαν κλέφτης στη νύχτα δάκρυα πνίχτα

εσύ

φεύγεις σαλπάρεις κάτι θα πάρεις

ενθύμιο τώρα μέσα στη μπόρα

μια πόρτα θα κλe;iσεις χωρίς να φιλήσεις

το μάγουλο κείνο ξεχνώ μα και πίνω

αγάπης πιοτό 

το τραίνο σφυρίζει μυαλό μου ζαλίζει

άσπρος καπνός του μαύρο καπό του

μουτζούρα το χρώμα κούραση κόμμα

κοιτώ

το χέρι σηκώνω μονάχος στη άκρη

και συ να κοιτάζεις χωρίς να μου τάζεις

παλιές υποσχέσεις άλλοτε σχέσεις

φωλιά μου μια άδεια πάλι σκοτάδια

στο σπίτι γυρίζω εκεί που γνωρίζω

μονάχος να ζω

ΜΙΜΗΣ