ΚΕΡΝΑΩ ΚΑΦΕ

Στη μοναξιά η συντροφιά ένας καφές παρέα

μια ρουφηξιά ένας καημός και συ μία σκιά

τοπίο τούτο που μιλά θεέ μου μα τη θέα

στο νου μου δυό φιλιά

κερνάω λόγια αγκαλιάς, κερνάω δύο χάδια

κερνάω όνειρα γλυκά, δυό λόγια της καρδιάς

κρατώ καρέκλα διπλανή που μένει τώρα άδεια

η θέση μιας σκιάς

δύο φουσκάλες ο καφές φλιτζάνι που δηλώνει

ζευγάρι τώρα δυό φιλιά ρουφάω στην υγειά

τραπέζι ξύλινο κρατά μια στάλα που λερώνει

σταγόνα καφετιά

και γω να στέκω μοναχός χωρίς κουβέντας ταίρι

στο βάθος βλέπω να κοιτά εικόνα της θολή

αχ πάλι παίρνω ρουφηξιά στα σπλάχνα μου μαχαίρι

σαν βγάζω μια κραυγή

του κάκου όμως ρουφηξιά καφές που βασανίζει

η απουσία συντροφιά εικόνες απ’ το νου

στο βάθος πλοίο της γραμμής πρωί όπου σφυρίζει

μαντάτο αλλουνού

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΙΜΗΣ.Χ.ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΝΕΡΟΥ …ΕΣΥ!

Δροσιά νερού στο πρόσωπο δυό χείλη που μιλάνε

βροχή θολό το σύννεφο τριγύρω σιωπή

εικόνες κείνες οι παλιές δυό μνήμες που κρατάνε

και συ πάλι παιδί

ζητάς κρυφά, σκηνές γνωστές, του χρόνου περασμένες

στέκεις στο τζάμι μοναχή ο νους σου σαν χρησμός

παίρνεις το θάρρος και μιλάς σελίδες συ γραμμένες

και γω ο στοχασμός

και συ κλειστή ψυχή κορμί, ατίθασο πουλάρι

είσαι μικρή για έρωτα κορδέλα που φορείς

δεν έμαθες μη προσπαθείς να παίξεις με το ζάρι

γιατί θα πληγωθείς

οι στοχασμοί σου όμορφοι κρυμμένα μυστικά σου

ο χρόνος όπου πέρασε δεν μπόρεσε να ‘ρθει

τώρα που είσαι μοναχή τα θέλεις και δικά σου

πες στο χωρίς ντροπή

και γω θα δείξω τώρα δα σημάδι με αγάπη

σταγόνα δρόσου θα γινώ στο τζάμι σου να ‘ρθώ

να σε ξαφνιάσω που κοιτάς σαν μοιάζω με διαβάτη

ακόμα σ’ αγαπώ

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

  

Ο ΚΗΠΟΣ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ

Εικόνα τούτη όμορφη της φαντασίας γέννα

ο νους ταξίδι έφυγε δυό βήματα δειλά

στο παραθύρι του σπιτιού αν θέλεις τώρα έβγα

δυό στάλες αγκαλιά

την ομορφιά του κήπου σου απόψε στη χαρίζω

είναι το δώρο που’ ταξα για σε με ζωγραφιά

ξανά στα μέρη που’ ζησα εγώ ξαναγυρίζω

μια σκέψη συντροφιά

τρέμει το χέρι που κρατά πινέλο που βαραίνει

ο πίνακας δυσκόλεψε τοπίο μια ματιά

το έργο έχει μοναξιά γιαυτό και δεν μου βγαίνει

για πρώτη μου φορά

και συ βροχή σαν δάκρυα τα χρώματα ξεπλένεις

τα κάνεις τώρα όνειρο του έρωτα νερού

και τα λουλούδια που κοιτάς εσύ δεν τα χορταίνεις

κοπέλα θαυμασμού

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΥΝΝΕΦΙΑΣΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ

Δυό στάλες σύννεφο θαμπό

μία ψυχή θλιμμένη

της Κυριακής ξεκούραση

ο μόχθος δεν μιλά

μιας καταχνιάς ξερόκλαδο

σταγόνες που δροσίζουν

θεέ μια ζωγραφιά

συννεφιασμένη μου εσύ

λυχνάρι όπου φέγγει

μια ηρεμία η στιγμή

δυό μάτια να κοιτούν

και ένα πουλί μες στη βροχή

ακίνητο κουρνιάζει

μια σκέψη η ζωή

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

Δια χειρός Μίμη Χ. Γεωργόπουλου

ΜΙΜΗΣ.Χ.ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ