ΤΟ ΚΕΛΙ

Κελί ζωή βασάνισες τη σκέψη τόσα χρόνια

εξήγηση δεν δόθηκε τι τάχα να ζητά

ψηλά βουνά αγέραστα άσπρα μαλλιά σαν χιόνια

κελί που τυραννά

λέξεις βουβές σαν άγραφα βιβλία ξεχασμένα

σοφές κουβέντες σβήστηκαν σε κίτρινα χαρτιά

νιάτα πουλιά πετούμενα μα τώρα γερασμένα

μια θέση στη γωνιά

ήχος καμπάνας ήρεμης γλυκιά η μελωδία

το άκουσμα νανούρισμα του γέρου η πνοή

δυό σκέψεις πάντα τη φορά που μοιάζουν χορωδία

γλυκαίνουν το κελί

άνοιξε πόρτα να διαβώ να πιω και να χορέψω

να με ζηλέψουν οι θεοί τα νιάτα να με δουν

και στην αλάνα που θα βγω εγώ θε να μαντέψω

αυτά που θα μου πουν

μα το κελί δεν παίζεται μορφώνει και σκοτώνει

κάνει τη μέρα σκοτεινή τη σκέψη σαν αυγή

κι όποιος αντέξει σώθηκε αλλιώς θε να πληρώνει

για όλη τη ζωή

ΜΙΜΗΣ Χ. Γ.