Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ

    

Λύχνος του νου χρόνια πολλά τη νοσταλγία φέγγει

ξόβεργα συ ατάραχη το πλάτος σου μετρώ

λάμψεις του νου οι σκέψεις μου εικόνες πάντα φέρνει

και γω να νοσταλγώ

θάλασσα χρυσοστέφανη μια τιμημένη λίμνη

μια ιστορία έγραψες με βόλια με σπαθιά

για τους μικρούς παρέμεινες θεά μέσα στη μνήμη

ο έρωτας μεθά

φουστάνι μπλε το φόρεμα χλαμύδα στο κορμί σου

κορμοστασιά που χάνεται δυο χτύποι η καρδιά

και γω να στέκω παρά κει να μοιάζω σαν παιδί σου

σε θάλασσα πλατιά

μαΐστρος κύμα χάδι σου η όψη σου φεγγάρι

γυμνό κορμί δίχως ντροπή ο νους μου παλαβός

όταν σταθώ αντίκρυ σου ρουφώ σαν το σφουγγάρι

και γίνομαι βουβός

λίμνη εσύ τα χρώματα ποτέ δεν τ’ αντιγράφω

χρόνια μα πόσο προσπαθώ κουράζω το μυαλό

παίρνω το βούρκο σου νωπό ομοίωμά σου πλάθω

τ’ αδύνατο κρατώ

μεγάλε έρωτα κρυφέ μαγνήτη κεχριμπάρι

τραβάς τις σκέψεις μου εσύ σαν κλείνω τη ματιά

μέσα στο βούρκο άγγιγμα βυθού μαργαριτάρι

καρδιά μου πως χτυπά

μένω σαν στήλη άλατος από δική σου αρμύρα

παστώνομαι στην ερημιά για χρόνια γω κρατώ

και μοιάζω σαν χιβάδα σου με χρώμα από πορφύρα

γι αυτό σε αγαπώ

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ