Βήματα δυο βήματα νου κι σκέψη σταματάει
μια παραλία γνώριμη ο ίδιος ο γιαλός
το κύμα χαμογέλασε το σώμα περπατάει
παλιός και ο καημός
η προσευχή ζωντάνεψε το τάμα παίρνει σάρκα
κι ο γέρος ξαναγύρισε στο γνώριμο γιαλό
ανάσα του ξαλάφρωμα χαμόγελο η τσάρκα
εικόνες στο μυαλό
η θάλασσα γαλήνεψε ο μάγος περπατάει
θηρίο που ηρέμησε σημάδι ζηλευτό
τα βήματά του γνώριμα τα βότσαλα κοιτάει
το βλέμμα σκυθρωπό
πόσες φορές το σκέφτηκε να περπατήσει μόνος
κουράγιο η αγάπη του για μέρος που μιλά
και που δεν έσβησε ποτέ εκείνος πια ο χρόνος
που πίκρες μας κερνά
τα δυο του βήματα αργά κουβέντα δίχως ήχο
στο πρόσωπο η αύρα της μιας λίμνης που γελά
κι ο ποιητής ηθοποιός διαβάζει ένα στίχο
χωρίς να ξεγελά
καημένε συ όλο μιλάς για μέρος που πονάει
τα παιδικά σου όνειρα ανάκατα κοιτάς
μου κρύβεσαι σε κείμενο που πάντα μαρτυράει
αυτά όπου φυλάς .
ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου