ΩΡΕΣ ΩΡΕΣ

στο μυαλό μου κάτι σκέψεις

τα γλυκά σου ναι τα μάτια

μου θυμίζουν εικόνες

των ονείρων τα παλάτια

ώρες – ώρες είν’ μπροστά μου

να νομίζω πως σε πιάνω

μα σε χάνω ω! τι κρίμα

της γαλήνης το ναι κύμα

να δροσίζει και την άμμο

σ’ άλλη γλώσσα ναι ti amo

ώρες – ώρες σου το στέλνω απλωμένο μου το χέρι

ταχυδρόμος ο δικός μου με μορφή περιστεριού

ένα γράμμα είν’ κλεισμένο μ’ένα δάκρυ ναι βρεγμένο

τι διαβάζει μα το ξέρεις στεναγμός ενός καημού

στείλε σήμα με κεραία μη μου κλείνεις την αυλαία

σαγαπώ να μη στο γράφω μου ζητάς πάντα με πείσμα

το δικό σου ναι το πρίσμα μου φαλτσάρει δυστυχώς

ώρες  ώρες με τρελαίνεις καπ’ αλλού  πάντα πηγαίνεις

ο χρησμός πάλι φαλτσάρει άστο αέρας να το πάρει

πάλι μόνος να ρεμβάζω με τη λήθη να τα βάζω

ρε ζωή είσαι μπαμπέσα

ε για μόλα ε για λέσα

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΝΑ ΠΟΤΟ

Ένα ποτό για αυτή θα πιω

έρωτας κείνη δεν ξεχνώ

μες στου μυαλού τη δύνη

μια κούπα έχω συντροφιά

αγάπης κείνα τα γραπτά

μια θύμηση με πνίγει

και γω πρωί στο καπηλειό

μπονόρα μόνος θα τα πιω

με ζάλη σκοτοδίνη

μορφή εκείνη μες στο νου

σκαρί γλυκό παντός καιρού

τη θάλασσα οργώνει

και γω σαν γέρος ναυτικός

στην άκρη κει αλκοολικός

παρηγοριά μου το ποτό

μια σκέψη με πληγώνει

μα το ποτό δεν βοηθά

κάποιο νταλκά ξεχάσω

έτσι και γω θα περπατώ

μες στα καντούνια να ξεχνώ

στο τέλος ναι θα χάσω

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ

Τρία τραπέζια ρολόι του τοίχου

ποτήρια στο ράφι μποτίλιες με ούζα

σανίδες που τρίζουν καρέκλες με ψάθα

γκαρσόνι ο ίδιος τραγιάσκα φοράει

ποδιά του στη μέση πελάτης θα πέσει

τρεκλίζει ζαλίζει το ούζο τον κάνει

να λέει δεν φτάνει ακόμα ρε βάλε

θέλει ξεχάσει σε τούτη τη φάση

που είναι στο ράφι

ξεχασμένο βιβλίο

στης ζωής το φορείο

να τα πίνει μονάχος

εκείνος ο βράχος

μοναξιά καφενείο γειτονιάς το σημείο

κοινωνία ανθρώπων

ιστορίες προσώπων

γειτονιάς καφενείο μαθητές σε σχολείο

τα τραπέζια θρανία η γκαρσόνα κυρία

ο μεζές ξεροσφύρι το ποτό πανηγύρι  

το παλιό το τραγούδι μαραμένο λουλούδι

στεναγμοί οι ρουφιές

μια δραχμή ο καφές

μία γόπα τσιγάρο η ανάσα φουγάρο

το κατάστημα κλείνει κι ο μπεκρής να μη πίνει

τα μαζεύει και φεύγει ζαλισμένος χαμένος

να ξεχνά για πού πα

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

    

ΧΑΡΙΖΩ ΤΗ ΣΚΕΨΗ

Χαρίζω τη σκέψη κρυφά σου μιλάω

διάφανο χρώμα διαβάζεις πνοή

ο έρωτας φίλος  κοντά σου γυρνάω

και συ σιωπή

τραγούδι σου γράφω τα μάτια σου κάτω

κοιτάς αποφεύγεις το ξέρω δεν φεύγεις

τα χρόνια μας δένουν χοντρές αλυσίδες

όλα τα είδες

σφυρί και αμόνι άλλοτε μόνη

και γω σ’αγαπώ   

παιχνίδια ζωής μας μουγκή η φωνή μας

ο χρόνος μετράει κρυφά μα κυλάει

κι ο σπόρος βλαστάνει ψηλό το πλατάνι

σκιά του θωριά του και μεις από κάτω

μα όχι μαζί

το ξέρω το ξέρεις κρυμμένο γραμμένο

θα μένει στο ράφι ποτέ ξεχασμένο

βιβλίο κουκίδες ακόμα δεν είδες

τι έχω να δώσω σε σένα που βλέπεις

λευκά τα γραπτά

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΑΙ ΓΩ ΤΑΞΙΔΕΥΩ

Και γω ταξιδεύω στα λόγια εκείνα

δυό φούχτες εικόνες κρατώ μυστικά

το ξέρω ζηλεύεις τα άσπρα μου κρίνα

λευκά μου μαλλιά

σκυμμένο κεφάλι στα δυό μου τα χέρια

τα μάτια κλεισμένα κι ο νους να πονά

στο δέντρο επάνω πουλιά περιστέρια

να χτίζουν φωλιά

ο χρόνος γυρίζει στα πίσω μετράει

ζωή περασμένη δεν θέλει ξεχνά

με κέφι κερνάει αυτά που ξεχνάει

μα πάντα συχνά

και γω ταξιδεύω φτερά του ανέμου

σε ύψη μεγάλα κρυμμένος βαθιά

ακούω φωνή σου που είσαι καλέ μου

ζητώ συντροφιά

της στέλνω σημάδι αχτίδας το χάδι

ξαφνιάζω κορμί της και γω σαν κομήτης

φωτίζω ματιά της μια λάμψη κοντά της

και γω να ξυπνώ

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

  

ΤΟ ΦΙΛΙ ΣΟΥ ΕΚΕΙΝΟ

Ξαφνιάζει αισθήσεις ευχή να μου ζήσεις

κραυγή δίχως ήχο το νόημα στίχος

στο χρόνο γυρίζω στο τώρα χαρίζω

εικόνα που λέει κι ο νους να μου πλέει

σε σύννεφα κείνα λευκά μου τα κρίνα

που παίζω στο πιάνο κομμάτι antazio

δυό νότες που κλαίνε φιγούρα δική σου

στο βάθος ματιά σου μα είμαι κοντά σου

το ξέρεις το ξέρω θα φέρεις θα φέρω

στο μέλλον τη μπόρα η κάποια μας ώρα

ελπίζω να’ ρθεί

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΧΑΔΙ ΝΟΤΙΑ

Φως μου σκοτάδι νύχτα μ’ αστέρια

πελάδα φεγγίζει νους μου κυλά

κύμα κορμί μου στην άμμο ξαπλώνει

χάδι νοτιά

σύννεφο γκρίζο φύκια αγγίζω

χιβάδα στην άμμο τρέχω προκάμω

φως μες στο δείλι αλάτι κοχύλι

χάδι νοτιά

μια λίμνη κοιμάται κουπιά της κρατάτε

μη φύγει και μείνω μονάχος και πίνω

αρμύρα κοιτάτε τα σπλάχνα της πήρα

χάδι νοτιά

πόθος στο κύμα έρως τι κρίμα

να πνίγει τη σκέψη πριν θάλασσα κλέψει

συναίσθημα πόθου σημάδι του κρότου

το χάδι νοτιά

και συ που ξαπλώνεις γαλάζιο σεντόνι

βαρκούλες χαράζουν βουβές μα φωνάζουν

άσπρα πανιά τους αρμύρας προικιά τους

τα χάδια νοτιά

και γω που κοιτάζω αμίλητος πλέον

βουλιάζω στην άμμο πεθαίνω γλυκά

ο τάφος μου τούτος αιώνιος ύπνος

τα χάδι με κάνει

να θέλω πνιγώ

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ