Σάββατο, 28 Μαρτίου 2020

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΑ


Στρίβω το κέρμα του ιού παιχνίδι του θανάτου
θε να γλιτώσω ή χαθώ η τύχη μου μιλά
και του ιού η όρεξη να έρθει στα καλά του
να πάψει να κολλά

κέρμα εσύ διπρόσωπο που στρίβεις στον αέρα
μέχρι να πέσεις εις τη γη λαχτάρα η ζωή
μη γράψεις φίλε μου κοντέ κακό μέσα στη μέρα
ας το να ξεχαστεί

η ομορφιά δεν παίζεται σε τούτο το παιχνίδι
το ρίσκο είναι θάνατος κι ο έρωτας ζωή
μακάβρια παράσταση μη παίζεις στο σανίδι
ο θίασος κραυγή

γιαυτό και γω το σταματώ το κέρμα το χαλάω
δίνω αξία κάλπικη πληθωρική τιμή
και συνεχίζω το ποτό και μάλιστα κερνάω
εβίβα ρε ζωή

Μ.ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ


ΚΑΘΑΡΙΖΩ

Καθαρίζω τα χερούλια τις ντομάτες τα μαρούλια
τα παπούτσια και τα χέρια ΚΑΘΑΡΙΖΩ την πετσέτα και τη χτένα
τα μπουκάλια ένα - ένα
πλένω ρούχα και μαχαίρια και ποτήρια όπου πίνω
και ακόμα και το σπίνο 
πλένω δόντια και μασέλα του αλόγου ναι τη σέλα 
καθαρίζω τα κουστούμια τα παστέλια τα λουκούμια
καθαρίζω τα πατάκια και τα γένια τα μουστάκια
τη τσατσάρα και τη βούρτσα και της κάνω και τα
γούστα τα’ χω πάρει στο κρανίο μαθητής εις το
θρανίο πανελλήνιες θα γράψω στα γεράματα
σχολείο με’χουν κλείσει σαν θηρίο ένα μήνα
στη στενή τέρμα φίλε το βιολί 
θε να στήσω γω καρτέρι στον ιό το μεσημέρι
θα του ρίξω μπαταριά κάπου κει ναι στη γωνιά
…να τος έρχεται στη ζούλα μασκαράς φορά
 φουφούλα κάνει δήθεν τον οικείο κι όμως
είναι το θηρίο μη κουνιέσαι ρε γυναίκα θε
να ρίξω μπαταριά τον ξαπλώνω στα σκαλιά

και τραβάω  τη σκανδάλη και ακούγεται ο κρότος
ένα μπαμ μέσα στη νύχτα οι γειτόνοι μες στη τσίτα
και τα τσάμια ραγισμένα τα ποτήρια ναι σπασμένα
 η γυναίκα ξαπλωμένη και λιπόθυμη  να μένει
το πουλί ρε να φωνάζει το γατί να σκαρφαλώνει
τη κουρτίνα να ξηλώνει οι γειτόνοι να φωνάζουν
φονικό μέσα στο σπίτι την  εσκότωσε τη γραία 
ο τρελός με τον ιό πω πω πω τι φονικό
Μ.ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

  

ΓΥΡΙΖΩ ΠΙΣΩ ΤΗ ΖΩΗ ( εις πείσμα του ιού )




Δίνω ζωή στο θάνατο στα δάκρυα φρεσκάδα
και στο καμένο το κερί τη φλόγα που’χε πριν
διώχνω τα μαύρα σύννεφα και φέρνω γω λιακάδα
ιέ μην ομιλείν

άδικος θάνατος αυτός αφύσικο το τέλος
σπάω το βέλος με τη μια γιατρεύω τη πληγή
γίνομαι μάγος της στιγμής αλλάζω και το έλος
 καθάρια η πηγή

λύχνε εσύ της προσευχής που φέγγεις το κατώι
μη σταματάς τη φλόγα σου ελπίδα ζωντανή
πόσα τα μάτια κλάψανε αμέτρητο το σόι
αυλαία η σκηνή

τώρα με γνώση και με νου το θάνατο νικάω
το άδικο απείθαρχο θα πάψει να μιλά
και γω με θάρρος θα νικώ και τη ζωή κερνάω
ιέ εσύ φονιά

Μ.ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2020

ΤΟ ΣΠΡΕΪ………..

            

Έχω πάρει ένα σπρέι κυνηγάω τον ιό
μια μυγοσκοτώστρα κι ένα φέρετρο μικρό
έχω αρχίσει απ’ το μπάνιο έχω φτάσει στη κουζίνα
έχω ρίξει στα κρεβάτια διαδρόμους καναπέδες
έχω ρίξει και στα πιάτα κατά λάθος στους κεφτέδες 
στα κρεμμύδια στα μαρούλια και στις πόρτες
στα χερούλια

το ντουμάνιασα το σπίτι έχω ρίξει στο σπουργίτι
περιστέρια καλιακούδες στα σκουπίδια και στις φλούδες
έχω ρίξει στη γυναίκα όπου μοιάζει Βελιγκέκας 
έχω βγάλει και το άχτι ρε γυναίκα κάνε κάτι
θα μας φάει ο ιός όπου μοιάζει αχινιός 

είναι μαύρος σαν κατράμι και στο μέγεθος σουσάμι 
πάλι λίγο το φαΐ σου απ’ τη θέση σου κουνήσου

κάτι βλέπω να γυαλίζει θα του ρίξω μπαταριά
πρόσεχε καημένε άντρα όχι πάνω στη κοιλιά
μα δεν βλέπεις που το ρίχνεις ρε στραβούλιακα 
κοντέ μη τα πάρω στο κρανίο 
θα  τη φας στο ντεκολτέ

έλα τώρα θ’ αρπαχτούμε για τον άτιμο ιό ?
δεν πειράζει κι αν πεθάνεις μόνο να΄βγει σε καλό  

το ντουμάνι μ’ έχει κάνει σαν κουρέλι στη λεκάνη
δεν μπορώ να περπατήσω μια ζαλάδα σαν λιακάδα
κουτουλάω ρε στους τοίχους απαγγέλλω κάποιους στίχους
Παλαμά μα και Δροσίνη η γυναίκα μου τα πίνει
Έχει πάρει δυό σφηνάκια και αρχίζει τα χαδάκια
γαργαλιέμαι και φωνάζω ρε γυναίκα ο ιός   
βλέπει τσόντα ο μικρός 
ας τον τώρα να ξεδώσει πριν αυτός ρε 
μας σκοτώσει έλα τώρα δεν πειράζει
είναι ξένος απ’ την Κίνα έχει μάτια του λοξά
σαν κουμπότρυπες μου μοιάζουν μου θυμίζουν
κουμπαρά ! 
ρε το σπρέι τι μου κάνει περιπέτειες με βάνει
ρε ιέ άμα σε πιάσω και ζεστό νερό θα βράσω
θα σε βάλω να σε βράσω και κατάπλασμα θα φτιάξω
για ν’ αλείψω το κορμί μου με μια φίνα αλοιφή 
το εμβόλιο το βρήκα είμ ‘ ο πρώτος εις τη ΓΗ

Μ.ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ 






Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2020

Κορωνοιος


Δεν ρωτά γιατί το κάνει με κανόνια να σκοτώνει
τον κοσμάκη για το κέρδος και ρωτά να πάρει μέτρα
πριν ιός τον απειλήσει μα αλήθεια ας μιλήσει
να μας πει γιατί το κάνει βομβαρδίζει ασυστόλως 
με στρατό μα και με στόλο αδυνάτους ο λελές 
ο αγράμματος να  λες 

θα πληρώσει για τη πράξη σαν ιός θα τον αρπάξει
απ’ το πέτο κι απ’ τ ’αυτί θα ρωτήσει δηλαδή 
να του πει γιατί το κάνει τόσο κέρδος δεν του φτάνει?
φαταούλα φαφλατά τώρα συ θα φας σκατά

κι ο μικρούλης ο ιός που’ ναι τώρα και σοφός
ξέρει πότε θε να φύγει όταν όλοι σεβαστούνε 
και εν χορό αυτοί του πούνε θε να δούμε τη ζωή
την ουράνια εντολή όπου λέει για τη φύση 
πως δεν τρώει τα παιδιά της πάτε όλοι αγκαλιά της
και μονιάσετε μ’ αγάπη όχι ψέμα κι αυταπάτη
η ζωή είναι ωραία εάν έχεις μια παρέα σεβαστείτε
την αξία ναι του άλλου παρουσία και αρχίστε το χορό
και φωνάξτε σαγαπώ ο πλανήτης θα γελάσει και
αμέσως θα κεράσει φάτε πιείτε ρε παιδιά άντε
και  γυροβολιά !!!! 

Μ.Γ





ΨΕΥΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ( ο πλανήτης Γη )

Ένας ιός αόρατος ένας ιός μικρούλης
μια δύναμη  ανίκητη εμάς να κυβερνά
μια δρασκελιά το βήμα του ο κοντορεβιθούλης
τον κόσμο ξεγελά

κόσμε τα λάθη σου μετρούν δεν είναι μόνο ένα
πορεία λάθος διάλεξες το βήμα σου κουτσό
και το παιδί που γέννησες εστράβωσε στη γέννα
σου βγήκε  και τυφλό

κόσμε τα χέρια σου κοντά θέλουν  πολλά ν’ αρπάξουν
ψεύτικος είσαι φαίνεσαι αδίκως μου γελάς
οι πράξεις σου μου δείχνουνε πως θέλουνε να τάξουν 
αυτά που δεν κρατάς

μεθά ο πλούτος  και το νου μεθά και τη μορφή σου
η έννοια  απρόσωπη σε κάνει να πονάς
θάβεις συχνά το νόημα κι ακόμα το κορμί σου
δεν ξέρεις που πατάς

σκέψου λιγάκι λογικά το μέτρο σου η φύση
η αρμονία βάλσαμο γιατρεύει τη ψυχή
ισορροπεί την ύπαρξη χωρίς καμία κλήση 
μπορείς εσύ σωθείς

Μ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

  

ΚΑΙ ΓΩ ΠΕΡΠΑΤΩ ..



Και γω βαδίζω ζωή μου κερδίζω 
με σκέψεις στο νου μου γλυκές συντροφιές 
παρέα ετούτη όλα τα πλούτη 
ξεφεύγω μονάχος ζωής ταυρομάχος
 αγώνας μιά πάλη μπορεί και μιά ζάλη 
μα πάντα γλυκιά

βαδίζω στο δάσος εικόνες της φύσης
της σκέψης οι λύσεις της νύχτας το φως 
ελάτε μαζί μου να γίνουμε όλοι 
του νου περιβόλι αθώες  ψυχές

βαδίζω και βλέπω τα χρώματα κείνα
άσπρα τα κρίνα απέραντος τόπος
γαλήνη θα γίνει η σκέψη που λέει
καράβι που πλέει σε λίμνης μορφή

το τέλος το βλέπω μια στράτα δική μου
η σκέψη καλή μου γλυκιά συντροφιά
γιαυτό δεν γυρίζω να δω παρελθόν μου
κοιτώ το παρόν μου σαν κέρδος ζωής

Μ.ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ