ΟΙ ΔΥΟ ΣΑΝ ΕΝΑΣ

Οι δύο σαν ένας – ο άλλος κανένας

δύο οι δρόμοι ένας σκαμμένος

διαβάτης μονάχος σκληρός και ο βράχος

λυγίζει στο χρόνο δακρύζει στη σκέψη

τα σπλάχνα πονούν

ο ένας φευγάτος ο άλλος κρατάει

μορφές περασμένες σκηνές ξεχασμένες

σε χρόνια φευγάτα που είναι τα νιάτα

να δουν

χρόνε σκοτώνεις το νου τον πληγώνεις

κλείνω τα μάτια κάνω πως βλέπω

θαμπάδα καντάδα τραγούδι λουλούδι

με φύλλα ξερά του το ξέρω σειρά του

η μοίρα μια χήρα χτυπάει τη πόρτα

αγύριστη βόλτα κηλίδα στο βάθος

αλήθεια η λάθος και όμως σωστό

ο ένας στη στράτα μα όχι με νιάτα

γυρνά με πυξίδα που έχει χαλάσει

μα πότε θα φθάσει εκεί που δεν ξέρει

βαδίζει δειλός

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΙ Ο ΝΟΥΣ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ

                 

Η σκέψη σου φαλτσάρισε

κι ο νου σου ταξιδεύει

η σκέψη σου εθόλωσε

και λάθος με μετράς

είσαι πυξίδα μάθε το

το είναι σου χαϊδεύει

το ξέρω μ’αγαπάς

ΓΥΡΙΖΩ ΜΕ ΣΚΕΨΗ

Γυρίζω με σκέψη ετούτη την ώρα

παλιά μου τα χρόνια

μαλλιά μου σαν χιόνια

παιδιά όλο γέλια τι χρόνια εκείνα

που ‘μειναν αιώνια σελίδες γραμμένες

με σκέψη στο νου

τα χρόνια εκείνα κομμάτι ζωής μου

εικόνες θυμάμαι χωρίς να λυπάμαι

στιγμές μιας παρέας που ζει και ακόμα

ζωγράφε με χρώμα

δώσε ζωή

στο νου μου γραμμένες σελίδες βιβλίων

μαθητής στο σχολείο στο ίδιο θρανίο

ο έρως φιλία μικρή κοινωνία

θαρρώ

βιβλίο δικό μου κοινό μυστικό μου

παιδιά οι μεγάλοι χαρά μα και ζάλη

ετούτη την ώρα συναίσθημα μπόρας

μου λούζει ψυχή

ΜΙΜΗΣΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

Δια χειρός Μίμη Χ. Γεωργόπουλου

ΛΑΘΟΣ Η ΣΚΕΨΗ

Σε ξέρω με ξέρεις γι’ αυτό αποφεύγεις

να δεις την αγάπη που λέει αλήθεια

το ξέρω δεν θέλεις στάσου μη φεύγεις

καρδιά μη πονάς

το ξέρω με κρίνεις με λάθος βιβλίο

δεν κρύβει η σκέψη στάσου να φέξει

να δεις τη βιασύνη η σκέψη που κρίνει

εμένα στραβά

λάθος η σκέψη με ζήλια που λέει

προτρέχει να βγάλει συμπέρασμα ζάλη

βαρκούλα στη λίμνη ας την να πλέει

δεν είναι η άλλη

το ξέρω λαθεύεις στο βάθος φωνάζει

εκείνο το νάζι που ξέρεις που ξέρω

ο ίδιος θα μείνω στην άκρη σαν νάζι

για σένα εγώ

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΙΑ ΠΑΡΛΑΤΑ

 

Και γω πετώ και χάνομαι

γυρίζω τον κόσμο μυρίζω το δυόσμο

χαρίζω αγάπη χαρίζω φιλιά

σηκώνω μαντίλι σινιάλο σου κάνω

το νόημα πιάνεις μια τρέλα κοντά μου

δυό βήματα κάνε γιατί μου αργείς

αγάπης τα λόγια γραμμένα για σένα

φευγάτα τα τραίνα σφυρίζουν αέρας

φυσάει το πάθος  ζητάει το νέκταρ

που στάζει μαράζι σε ψάχνω σε βρίσκω

σε χάνω μου φεύγεις μα που να πηγαίνεις

μονάχη τα βράδια πυκνά τα σκοτάδια

γιατί

χτυπάς μία πόρτα όπως και πρώτα

θυμίζεις αγάπες ημέρες χορτάτες

τρελή μου γυναίκα είσαι το δέκα

μα χάνω το ξέρεις γούρι δεν φέρνεις

γιατί

είμαι αθώος το ξέρεις δεν θέλεις

συχώρια να δώσεις και πάλι ενώσεις

καρδιές χωρισμένες σελίδες γραμμένες

αγάπη σε στίχους λέξεις σε τοίχους

με νόημα μόνοι μπαλόνι φουσκώνει

το πάθος εκείνο το ξέρεις σκοτώνει

μα δίνει πολλά

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ 

Δια χειρός Μίμη Χ. Γεωργόπουλου