Δια χειρός Μίμη Χ. Γεωργόπουλου

ΜΙΑ ΣΚΙΑ ΜΕΣ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ

Μια σκιά μες στο δάσος το κορμί μου ζητάει

μιά εικόνα η σκέψη η αγάπη πονάει

η σκιά μία παύλα μια ξεκούραση κέρδος

το πανύψηλο δέντρο ένας γέρικος κέδρος

να κερνάει σκιά του ένας ήχος στ’ αυτιά μου

              μουσική φυλλωσιά του κουρασμένη αφεντιά μου

ένα φύλλο που πέφτει τη σκιά τη ξαφνιάζει

έν’ αγρίμι του δάσους μοναχό του ουρλιάζει

ένας ήλιος που φέγγει τη σκιά μου τη παίρνει

ζηλευτή μου δροσούλα ένας ήλιος που γέρνει 

ριζωμένο μου δέντρο η δροσιά σου θα μένει

μες στη σκέψη για πάντα σαν σκιά ριζωμένη 

μία ανάσα δικιά σου διαμαντένια προικιά σου

λεβεντιά μου του δάσους τα κλωνάρια χρυσά σου

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΔΕΝΔΡΟΥ

Μια σκιά μες στο δάσος

το κορμί μου ζητάει

μιά εικόνα η σκέψη

η αγάπη πονάει

η σκιά μία παύλα

μια ξεκούραση κέρδος

το πανύψηλο δέντρο

ένας γέρικος κέδρος

να κερνάει σκιά του

ένας ήχος στ’ αυτιά μου

μουσική φυλλωσιά του

κουρασμένη αφεντιά μου

ένα φύλλο που πέφτει

τη σκιά τη ξαφνιάζει

έν’ αγρίμι του δάσους

μοναχό του ουρλιάζει

ένας ήλιος που φέγγει

τη σκιά μου τη παίρνει

ζηλευτή μου δροσούλα

ένας ήλιος που γέρνει 

ριζωμένο μου δέντρο

η δροσιά σου θα μένει

μες στη σκέψη για πάντα

σαν σκιά ριζωμένη 

μία ανάσα δικιά σου

διαμαντένια προικιά σου

λεβεντιά μου του δάσους

τα κλωνάρια χρυσά σου

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΒΟΥΝΟ ΨΗΛΟ

Βουνό εσύ μικρός εγώ μια στάση ξεκουράζω

κορμί μου γέρικο θαρρώ μια σκέψη τριγυρνά

το μπόι σου μα το θεό σε ξέφωτο θαυμάζω

δυό έλατα ψηλά

στο βάθος κάποιος αετός κάνει πως με κοιτάει

φτερό τ’ ανέμου ο χορός μπαλέτο ξεκινά

πελώρια φτερά μια αγκαλιά στο χάος να πετάει

αστρίτης η ματιά 

δροσιάς αέρας χάδι σου ανάσα μου γεμάτη

να τραγουδήσω προσπαθώ φοβάμαι μη χαθώ

στο πράσινό σου φόρεμα στην όμορφη ελάτη

κοντά θα ξαναρθώ

στα μονοπάτια χάνομαι ραγάδες του κορμιού σου

και τα πλευρά σου γραμμωτά συνθέτουν φορεσιά

σαν περπατώ αισθάνομαι να νοιώθω τους σφυγμούς σου

σε θρόισμα βοριά

ψηλό βουνό μια ομορφιά ξεφεύγω κάθε ώρα

σε άλλο κόσμο περπατώ  σε άλλη ναι ζωή

σαν μου μιλούν τα δάκρυ βροχή σου και η μπόρα

μορφή μου ταπεινή

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΧΑΡΑΔΡΑΣ

Πέφτει ο ήχος στα βαθιά και φτάνει στο ποτάμι

μια σιωπή στα σκοτεινά χαϊδεύει το βουνό

κι ο νους του δόλιου του βοσκού χωρίς να ξέρει λάμπει

σαν άστρο πρωινό

χωρίς μιλιά η φυλλωσιά σιγά σιγά ξυπνάει

το πέταγμα του αετού κι αυτό στα σιγανά

μικρό πουλί ακούγεται δειλά να κελαηδάει

κριμένο στη φωλιά

μια σιγαλιά ισορροπεί στη φύση στη χαράδρα

τι ομορφιά το θέμα μας παρθένα η στιγμή

και ο ζωγράφος πλούσιος τα χρώματα σε κάδρα

το νου διακοσμεί

μία πηγή ολόδροση χυμό της αναβλύζει

ο ίσκιος πλούσιος θα πει ξεκούραση αν θες

και η βοή όλων αυτών στη σκέψη να βουίζει

στο σήμερα στο χθες

και συ μικρέ μου κυνηγέ την τουφεκιά μη ρίξεις

την ησυχία άφησε διάκοσμο του νου

στον κάμπο πήγαινε αν θες εκεί να κυνηγήσεις

σε μήνα θερισμού

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΙΛΑΣ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Μιλάς με τα μάτια καυτά σου φιλιά

στολίδια προσώπου λακκάκια σου δυό

χαρά σου εκφράσεις ω! τι θαυμασμός

καθρέφτες τα μάτια αστράφτουν κοχύλια

δυό χείλια που λένε δυο μάτια που κλαίνε

το δάκρυ ποτάμι φιγούρα στο τζάμι

τρομάζω που βλέπω στο δρόμο να τρέχω

για να’ ρθω κοντά σου καυτά τα φιλιά σου

 κορμί σου να σφίξω το πόθο να πνίξω

βιολιά μες στο νου μου ζαλάδα καντάδα

στη στράτα το βράδυ γεμάτο φεγγάρι

παράθυρο γρίλια άσπρη μαντίλα

κρυφά να σκεπάζει αγάπης μαράζι

καρδιά που χτυπάει εσέ που κοιτάει

ο έρως συνθέτει μουσική μες στη νύχτα

τα ζάρια σου ρίχτα να δω τι θα φέρεις

μα όμως το ξέρεις γιατί σε κοιτώ

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΟΥ ΚΛΕΒΩ ΤΗ ΣΚΕΨΗ

Σου κλέβω τη σκέψη ξαφνιάζω το νου σου

τα λόγια σου κείνα σε γράμμα διαβάζω

λουλούδια στο βάζο ανθίζουν 

ξανά

χρυσά σου τα χτένια μαλλιά μεταξένια

σαν κλέβω τη σκέψη εσένα φοβίζω

χρυσά πια τα στάχια στο κάμπο θερίζω

και συ με κοιτάς

σε ίσκιο ξαπλώνω στη σκέψη ιδρώνω 

διάθεση κείνη οι νότες καντίνι

το βλέπω στα χείλη το μαύρο μαντήλι

σε κάνει ωραία του κόσμου μοιραία

γελάς

σαν κλέβω τη σκέψη διαβάζω τα λόγια

η ίδια η ώρα στα ίδια ρολόγια

κρατώ μυστικά σου όλα δικά σου

πες στα σε μένα έστω και ένα 

να ζήσω στιγμές σου αλήθεια δικές σου

αγάπη μεγάλη όχι η άλλη  

σαλεύουν τα λόγια μες στο μυαλό μου

νύχτα και μέρα βροχή με αέρα ανοίγω

το τζάμι σαν βλέπω τσουνάμι οι σκέψεις

δικές σου γραμμένες σε βράχο και γω

πια μονάχος να μένω στην άκρη του

έρωτα νάρκη θα σκάσει το βλέπω

μα γω πια δεν τρέχω δεν θέλω

να ζω. !

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ