Μίμης Χ. Γεωργόπουλος

ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΚΑΛΠΗΣ

Έχω παιδί μες στη κοιλιά έχω και πόνους ρε παιδιά

ανοίξτε μου και σβήνω  

μετράτε όλοι τα κουκιά δώστε σε μένα λευτεριά

τα μάτια μου τα κλείνω

κάθε φορά με το γαμπρό πάντα ο ίδιος ο ρυθμός

εγώ γιορτάζω

απ’ το πρωί με τη αυγή άνοιξε στόμα να χαρείς

το φάκελο να ρίξω

αριστερά και δεξιά και κέντρο το χαρμάνι

η αγωνία σύννεφο τσιγάρο ρε ντουμάνι

άκυρο είναι ο καυγάς το μέτρημα γιαβάς γιαβάς

σιγά μωρέ το λάθος

εγώ πληρώνω τη φορά όταν δεν βγαίνουν τα κουκιά

η ένσταση αρχίζει

ξανά και πάλι η αρχή μια κούραση μια συγκοπή

ιδρώτας σύννεφο παιδιά λίγο νερό λιποθυμώ

ζητώ ένα ποτήρι

και γω μια μέρα στην αρχή κι άλλοι για χρόνια κατοχή

δίχως ευχή και προκοπή σφυρίζουν στον αέρα

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ  

ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΗ ΣΚΕΨΗ

Διαβάζω τη σκέψη κι αυτά που μου κρύβεις

τη νύχτα τη μέρα τα κάλλη τη ζάλη

τις λέξεις του νου σου κραυγές του μυαλού σου

κρυφές

δυό μάτια σου κρίνα λευκά σου σαν κείνα

που φέγγουν τη νύχτα αυγή σου το βράδυ

άσπρο σου σάλι κολόνα αρχαία μα όχι τυχαία

Καρυάτις που λέει ανταύγεια που πλέει

σε κύμα θαλάσσης ποτέ δεν θα χάσεις

αυτό που ζητάς

και γω που διαβάζω τη σκέψη εκείνη

ο κύκλος θα κλείνει την έρμη Σελήνη

που προίκα της μόνο αγάπη και πόνο

κρυφά μας φυλά

αυτά που διαβάζω τα έχω κριμένα

αγάπες γραμμένες σελίδες φθαρμένες

στημόνι κι αδράχτι του πόνου το άχτι

στην έκφραση κείνη στην κάποια ωδίνη

συνήθης στιγμή

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΧΟΡΤΑΓΑ ΜΑΤΙΑ

( διαβάζω τη φωτογραφία σου )

Αχόρταγα μάτια ζωής σκαλοπάτια

θ’ ανέβω να φθάσω κάτι να πιάσω

ιδέα νομίζω αγάπη χαρίζω γλυκιά

στο έργο του νου μου μέρα Μαγιού μου

τα δυό σου τα μάτια γλυκά μου κομμάτια

μαζεύω με ζάλη άσπρο σου σάλι

χλαμύδα αρχαία γλυκιά μου κοπέλα

μου σέρνεις χορό

και γω θαυμαστής σου που πλάθω κορμί σου

μια φλόγα που καίει μα πάντα θα λέει

αυγής σου αστέρι εκείνο το ταίρι

σαν χέρι κρατώ

αχόρταγα μάτια σελίδες διαβάζω

δυό άνθη του κήπου κορνίζα τα κάνω

μπροστά μου τα βάζω να φτιάνω τα μέρα

αυγή μα και’ σπέρα μαζί τους να ζω

ΜΙΜΗΣ

ΦΩΝΗ ΣΟΥ

Φωνή σου ξεθάβει παλιές ιστορίες

ο ήχος γλυκαίνει εικόνες του νου

μπροστά μου ανθρώποι ανθόσπαρτοι τόποι

και συ καλλονή

φωνή σου ξεθάβει αυτό που περνάει

βυθίζεις τη σκέψη χωρίς να’ χει κλέψει

μορφές που υπήρξαν σε κάποια στιγμή

φωνή σου ξεθάβει αρχαίο τοπίο

γλυκό το αντίο της κάποιας στιγμής

μονάχη φωνή σου όλη πνοή σου

θυμίζει ωραία τη κάποια παρέα

που θρύλος θα μένει μα όχι χαμένη

μορφή σαν ζωή

φωνή σου θυμίζει φτερό π’ ανεμίζει

σε κύμα που λέει που μοιάζει να κλαίει

ενώ το διαβάζει νύχτα χαράζει

γλυκό δειλινό

ΜΙΜΗΣ.  ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΨΗΦΙΖΩ ΑΓΑΠΗ

Ψηφίζω αγάπη σταυρώνω τα νιάτα

να βγούνε οι νέοι αέρας να πνέει

δροσιά μα και χρώμα σπαθάτο το σώμα

σκουριά του σιδήρου η ψήφος τυφλώνει

που κάνει τ’ αηδόνι να μη μας λαλεί

ψηφίζω αγάπη χωρίς να το κρύβω

η ψήφος μιλάει σχεδόν τραγουδάει

τον έρωτα κείνο που λέει αλλήλους

αγαπάτε ανθρώπους φύση και τόπους

ωραία η γη μας γνωστή συνταγή μας

παραβάν όπου φέγγει η νίκη δεν παίζει

αν βγει από ψήφους ψυχές  μας που λένε

μα πάντα θα κλαίνε χωρίς αμοιβή

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

Δια χειρός Μίμη Χ. Γεωργόπουλου