ΚΑΙ ΓΩ ΤΑΞΙΔΕΥΩ

Και γω ταξιδεύω στις σκέψεις εκείνες

ζητώντας το χρώμα της κάποιας ζωής

αχνάρια του χρόνου θυμίζουν σελίδες

γραμμένες με αίμα μιας στάμπας πνοής

γυρίζω σελίδες δικές μου ελπίδες

αγάπη που μένει παρέα χαμένη

αγνάντι σε βράχο συνέχεια γράφω

τους στίχους εκείνους σαν μνήμη ζωής

καράβι μου πλέει χωρίς μια πυξίδα

μορφή πια χαμένη στον ύπνο την είδα

πανιά της σχισμένα κουπιά της σπασμένα

διαβάζω στοιχεία σε κάποια σανίδα

ξαφνιάζει ναυάγιο κερί μου στον Άγιο

ξωκλήσι στην άκρη καντήλι ανάβω

σαν δένω τον κάβο πατώ σε ξηρά

το όνειρο τέλος μα όχι καινούργιο

το ίδιο να βλέπω που πάντα το έχω

παρέα δική μου μορφή της ζωής μου

σφιχτά το κρατώ

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΤΑΣΟΥ

Μια στάση για λίγο κάνε πριν φύγεις

τα μάτια εκείνα πίνω ρετσίνα μονάχος

μεθώ

μεθάω κρατάω εικόνα που λέει

βάρκα που πλέει μονάχη στο κύμα

σε κάποιο γιαλό

στείλε σημάδι βράχου αγνάντι

γνωρίζω το τέλος πορεία σπασμένη

σε βράχια πνιγμένη ο χρόνος γιατρός

σανίδα που πλέει ναυάγιο να κλαίει

ξεχασμένο καράβι και κάποιος να ράβει

σε σάρκα σημάδια της άμμου πετράδια

πονώ

δύο γλάροι περνάνε χωρίς να κοιτάνε

εμένα που στέκω χωρίς το γιλέκο

με στήθια βαμμένα με αίμα γραμμένα

σε σκέψη γλυκιά

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ

Σάρκα αέρας φως σου και βλέμμα γλυκό

διαβάζω ψυχή σου άνθη αυλή σου

που ζεις

λόγια που γράφω λευκή η σελίδα

κι όμως γυρίζεις το φύλλο που βλέπεις

άκου το γρύλλο τραγούδι που λέει όχι

δεν κλαίει χαρίζει σε σένα γλύκα

και κέρνα φιλιά

σιωπή σου τα μάτια άσπρα παλάτια

προίκα που λέει βάρκα που πλέει

ταξίδι ονείρου κουκίδα τ’ απείρου

κερνάς ομορφιά

και γω που θαυμάζω άνθη στο βάζο

γιορτάζω το κάλλος μονάχος κρατώ

εικόνα σου κείνη βλέμμα οδύνη

και όμως χαρά

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ  

ΒΑΡΚΑ Η ΣΚΕΨΗ

Βυθίζω τη σκέψη χάνομαι

τρέχω μονάχος πιάνομαι

ζητάω ζωή

φλόγα καντήλι κλάμα μαντήλι

λόγια γραμμένα πάντα για σένα

ρόδα και κρίνα όλα τι κρίμα

τελειώνουν μια μέρα καλή σου η μέρα

ρηχά σου νερά

βάρκα στη λίμνη φτερά σου στη κνήμη

άσπρα πανιά σου ώρα καλιά σου

ζεστά σου νερά σου ρηχά

ανάσα μου μπάσα κουπιά σου

στα χέρια ζωή μου μιζέρια

αλάργα δεν ζω

μονάχος ψαρεύω τι τάχα γυρεύω

χαμένοι οι χρόνοι ωραίο παγόνι

ακίνητο μένει κι ο νους να μου κρένει

λόγια τ’ αέρα πέρα ως πέρα

το φως στην εσπέρα κερνάει

στα στήθια αλήθεια μια σκέψη

κρυφή .

και γω σαν διαβάτης της σκέψης απάτης

στο δρόμο μονάχος

κοιτώ

νομίζω πως βλέπω φιγούρα ανθρώπου

γνώριμου τόπου γελάω κρατάω

μαντήλι σινιάλου φιγούρα του άλλου

απάτη στο μάτι σταγόνας το δάκρυ

κρυφά να κυλά

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ ..ΣΤΟ ΛΕΩ !

Το βλέπεις το νιώθεις το ξέρω το ξέρεις

φιλί σου εκείνο χορεύει η σκέψη

ψυχή σου μεγάλη του νου μου αγκάλη

γλυκιά

ζαλάδα ματιά σου καυτά τα φιλιά σου

ξαφνιάζουν εμένα και όμως το ένα

σημάδι το βράδυ το βέλος καρφώνει

αυτό που πληγώνει

καρδιά

σκυμμένος στο θέμα το γκάζι στο τέρμα

πορεία ευθεία χωρίς ελιγμούς

μετράω τ’ αστέρια λευκά περιστέρια

Δελφών η Πυθία χαρίζει χρησμούς

και γω ζαλισμένος σχεδόν μεθυσμένος

τρεκλίζω στη στράτα δυό λόγια σταράτα

για πάντα θα ζω

με όνειρα ύπνου κριμένα σε βάθος

αγκάλη με πάθος το άρωμα κείνο

ακόμα κρατάει δυό λόγια φυλάει

έλα κοντά μου να δεις τι θα πω

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

 

ΘΑ ΨΗΦΙΣΩ ΜΕ ΣΚΕΨΗ

Θα ψηφίσω με σκέψη χωρίς να με κλέψει

ο μέγας ο λόγος το άλλο το θα

μεγάλα τα έργα αβέρτα ναι κέρνα

εγώ θα τα κάνω αυτά που οι άλλοι

ψηφίστε λιμάνι τσιγάρο χαρμάνι

κούφιες στο καφέ μου εγώ αδερφέ μου

για σένα κοντά σου μετά τα μαλλιά σου

τραβάς σαν χαζός

ψηφίσω με σκέψη φαΐ μαγειρέψει

να φάμε πεινάμε  αλήθεια που πάμε

ώρες  στους δρόμους αφίσες χαρτάκια

φωνές παλαμάκια είσαι και πρώτος

να δεις που θα βγεις

λαέ μου τα ίδια του λόγου παιχνίδια

μπερδεύεις αλήθεια παππού παραμύθια

μέχρι τον ύπνο και άμα ξυπνήσεις

θα δεις τις ειδήσεις να λένε με στόμφο

οι άλλοι μα φταίνε μπορεί και να κλαίνε

μικρό θεατράκι πικρό το γλυκάκι

καραμέλα δεν λιώνει κι αυτοί το παγόνι

χαμένος για πάντα  κομμένη τιράντα

κρατά να μη πέσει ζωνάρι στη μέση

να σφίγγει τη σάρκα

νερά μες στη βάρκα

και συ ναυαγός

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ

Αστέρι της νύχτας παράξενος λόγος

η σκέψη ξαπλώνει φωνή το τριζόνι

αέρας φυσάει κι ο νους να κοιτάει

σιγή

λίγες οι λέξεις παιχνίδι θα παίξεις

που σβήνει τις ώρες για κάποια ρολόγια

που δείχνουν την ώρα  του νου σου η μπόρα

σιγή

ο άλλος ο λόγος νεκρή ομορφιά σου

λυχνάρι που καίει φωνή που δεν λέει

τα λόγια εκείνα στο βάζο τα κρίνα

σιγή

θυμάμαι τα λόγια πριν φύγει για χρόνια

καμπάνας οι χτύποι μα τώρα μου λείπει

κουβέντα ποιές λέξεις χρησμό θε να πλέξεις

σιγή

παρόν θα θυμάμαι μονάχα τον λόγο

κυνήγι  μονάχος αγνάντι σε βράχο

αιώνια τα λόγια ψυχή σε κατώγια

στ’ αφτιά μου ο ήχος ετούτος ο στίχος

κορνίζα σε τοίχο ψάχνω δεν βρίσκω

αυτό που ζητάω θολούρα κοιτάω

τριγύρω κανείς

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ