Μέσα στη ζέστη την κοιτώ σκουπίζει την αρμύρα
το μαυρισμένο της κορμί χαϊδεύει τον νοτιά
η θάλασσα την κέρασα με τ’ ακριβά της μύρα
κι αυτή αλλού κοιτά
το βότσαλο χαμογελά , το κύμα που ξαπλώνει
ένα κοχύλι πρόβαλε οι θαυμαστές κοντά
κι ο καβουράκος ο φτωχός το πόδι της ζυγώνει
να πάρει λιχουδιά
γυμνό κορμί στην αμμουδιά γοργόνα που μιλάει
μια Αφροδίτη σύγχρονη ποζάρει σαν τρελή
κι ο πίνακας παίρνει πνοή σαν ο νοτιάς φυσάει
του γλάρου η φωνή
θα γίνω τώρα Χαλεπάς να φτιάξω το κορμί της
το μάρμαρο η άμμος της κρεβάτι της νερό
τα χέρια μου καλέμι μου θα πλάσουν το σκαρί της
στη θάλασσα βουτώ
γοργόνα συ σαν άνθισε η παραλία τώρα
εικόνα σου την άλλαξε την γέμισε πουλιά
γλαρόνια σαν φτερούγισαν ο κρότος τους σαν μπόρα
ξυπνούν τη σιγαλιά
και γω ζωγράφος άπειρος το λάθος με πικραίνει
το κέρδος μου ο πίνακας ο άχαρος νεκρός
κάθε φορά μα δυστυχώς πάντα έτσι συμβαίνει
να μένω μοναχός
Μ.Χ.ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ
