Δια χειρός Μίμη Χ.Γεωργόπουλου

ΜΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑ

Κοιτώ βαρκάκι αραχτό στη θάλασσα μονάχο

παρέα με τα βότσαλα στην άμμο να μιλώ

δυό γλάροι στο απόμερο κουρνιάζουνε σε βράχο

και γω αναπολώ

εικόνες κείνες έμειναν στη μνήμη μου γραμμένες

παιδί εγώ σαν ήμουνα παρέα μ’ αδερφό

παρθένες μνήμες της ζωής  μπορεί και πονεμένες

και όμως τις κρατώ

μα σαν βρεθώ σε γνώριμα σε κάποια μονοπάτια

τότε μιλώ μονάχος μου σε θάλασσα πλατιά

κλείνω το βλέμμα να μη δω τα γνώριμα παλάτια

που φτιάχναμε παιδιά

ρε μοναξιά είσαι σκληρή είσαι μισή παρέα

αταίριαστο το σήμερα γυρνά στο παρελθόν

κάποια στιγμή μου γίνεσαι για λίγο και μοιραία

φωνάζοντας παρόν

γι’ αυτό και γω βάζω φωτιά και καίω τα βιβλία

που γράφανε διάλογους με λόγια τρυφερά

ασθένεια θα πει κανείς η τόση ησυχία

για κάποιους μοναξιά

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΙΜΗΣ.Χ.ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΤΡΩΣΕ ΤΟ ΣΤΡΩΜΑ ΣΟΥ…

Σούρουπο κι απόγευμα κι κούραση σκοτώνει

δυό βήματα στη μοναξιά γεράματα θα πει

πλακόστρωτο παράξενο μιά σκέψη να ζυγώνει

αργεί και το πρωί

ζωή εσύ δεν με κοιτάς το βλέμμα σου παγώνει

το ξέρω αδιάφορο μα ψέματα μου λες

έλα κοντά έστω κρυφά η έβγα στο μπαλκόνι

θυμήσου και το χθες

στρώσε το στρώμα σου για δυό αν θέλεις μη διστάζεις

η κούραση εγέρασε το δείχνει η μορφή

ο έρωτας ο παιδικός παράταιρα φωλιάζεις

το λέει κι γραφή

μια μουσική ένας ρυθμός δυό μάτια που δακρύζουν

στη σιγαλιά το νόημα σου βγαίνει σαν χρησμός

νιάτα και γήρας και τα δυό το βλέπεις συμβαδίζουν

μη στέκεις έβγα ‘μπρός

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΠΑΝΔΑΙΣΙΑ

Βόγκοι και ψίθυροι στ΄ αφτιά μια τρέλα στο πινέλο

σχήμα και σκέψη μες στο νου ραγίζει η καρδιά

ξέρω δεν ξέρω τη φορά το θέμα μου παρθένο

μια φίλη η βραδιά

πότε φεγγάρι η νυχτιά πότε με φως η μέρα

συνδυασμοί δυό μίγματα ασάφεια στο νου

μια λέξη ο χαιρετισμός μπορεί και καλησπέρα

το τέλος του χαμού

αγώνας είναι τη φορά μια ήττα η μια νίκη

παλεύεις τον αντίπαλο μια σάλπιγγα στ’ αφτί

και τέλος το παράσημο η πάλι δεκανίκι

ζωγράφου η φωνή

κήπος με χρώματα  που ζει μια πανδαισία μένει

ανώνυμη αδήλωτη καρδιά όπου πονεί

συμπέρασμα δεν θα του βγει όσο κι αν επιμένει

ο νους του θεατή

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ