ΜΗΝ ΤΡΕΧΕΙΣ

ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ

Εγώ και συ εσύ και γω

χάντρες χρυσές μες στο νερό

ζαλίζουν

χρώμα γαλάζιο πρίμο αντάτζιο 

δυό νότες θυμάμαι το τότε κρατάμε

πιασμένοι με χέρι ο έρως μαχαίρι

ματώνει στολίζει μα πόνο χαρίζει

χωρίς να ρωτά 

μα τώρα που είσαι που σ’έχω ανάγκη

μοναξιά η ζωή μου δεν βγαίνει φωνή μου

μα θέλω φωνάξω σε ίσκιο αράξω

τα μάτια εκείνα που χάνω τι κρίμα

εικόνα σου πάλι τι όμορφο σάλι

σκεπάζει φιγούρα του νου μου μουτζούρα

τρελαίνει  τη σκέψη το χρώμα κοράλλι

αστράφτει στο στήθος σαν φάρος στο πλήθος

εσύ μα και γω

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΡΙΜΑ ΣΤ’ ΑΓΕΡΙ

Πρίμα στ’ αγέρι πρωί μεσημέρι

άσπρο πανί σου μοιάζει ζωή σου

κοιτώ

τους γλάρους εκείνους που μοιάζουν σαν κρίνους

παιχνίδια τ’ αέρα στο κύμα μπρατσέρα

μεθώ

εικόνες του νου μου στιγμές του καημού μου

κοχύλι το στρείδι του βράχου στολίδι 

βαρκάκι στ’ αγέρι μαΐστρο  θα φέρει

φιλιά της που λένε στον έρωτα κλαίνε

γαλάζιο το χρώμα καμένο το σώμα

και γω ξαπλωμένος στην πλώρη δεμένος

μονάχος στη σκέψη μελτέμι θα κλέψει

αφού θα χορέψει στο κύμα επάνω

με δράκους τα βάνω στο τέλος

νικώ

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

Δημιουργίες Μίμη Χ. Γεωργόπουλου

ΚΟΙΤΩ

Κορμί σου κοιτάω στο νου σου χωράω

παιχνίδι ο έρως και γω ένας γέρος 

τη σκέψη δαμάζω κορμί σου θαυμάζω

κοιτώ

εικόνες της νιότης και συ μια θεότης 

ποζάρεις στην άμμο τρέχω προκάμω

πριν φύγεις και χάσω το κούπα τον άσσο

κοιτώ

τα χρόνια περνάνε δεν ξέρω που πάνε

λουλούδι μα τώρα τούτη την ώρα

ανθίζει ποτίζει τη σκέψη που θέλει 

να κλέψει τα κάλλη σε κάποια αγκάλη

κοιτώ

και συ μια γοργόνα του νου μου σταγόνα

δροσιά όπου στάζει σε σκέψη που τάζει

τα όνειρα κείνα τα άσπρα σου κρίνα

κοιτώ

το μπάνιο τελειώνει η ώρα ζυγώνει

να χάσω εικόνα μαρμάρου κολόνα

στάσου για λίγο θέλω να φύγω

στο κύμα εκείνο ψυχή που θα πάρει

μαζί σου πνιγώ 

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΑΛΕΥΕΙ Η ΣΚΕΨΗ

Σαλεύει η σκέψη μες στο νου αστέρι όπου σβήνει

γλώσσα μουγκή στείρο κορμί ανθάκι πανηγύρι

ο έρωτας έχει μιλιά και χάδι όπου δίνει

μπερδεύω σαν κοιτώ

στράτα πλακόστρωτη εσύ το βήμα μου γλιστράει

σαν νοιώθω και το βλέμμα της εμένα να κοιτά

βηματισμός περίεργος αλλού καλέ με πάει

σε χρόνια μου παλιά

έλα μαζί τι με κοιτάς να κάνουμε τη στράτα

να θυμηθούμε τα παλιά τα κάποια σου φιλιά

ζωή που τρέχεις παλαβή μη προσπερνάς τα νιάτα

κράτα μικρά κουπιά

κάνε μια στάση αν μπορείς κι ακούμπησε στον ώμο

να ξαποστάσεις στη σκιά του δόλιου μου κορμιού

κι αν είσαι τώρα ντροπαλή μη παρατάς τον κόσμο

κορίτσι του χωριού

το λυγερό σου το κορμί κλαδί όπου λυγίζει

σαν το φυσά ο άνεμος θυμίζει χορευτή

κι ο ήλιος που ξεπρόβαλε αχτίδα του  χαρίζει

σε σκέψη παλαβή

κι σκέψη μου κι αν σάλεψε το νόημα το ίδιο

κι ο στίχος μου σαν την πληγή λαβώνει και το νου

παρηγοριά τα δάκρυα στη σκέψη τη δική μου

κάποιου παλιού φιλιού

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ  

ΚΑΙ ΓΩ ΣΕ ΨΑΧΝΩ

Και γω σε ψάχνω στη γωνιά

με ζέστη κρύο παγωνιά

του νου μου πανηγύρι

αφρός εσύ μα τη ψυχή

καφές πικρός μια ταραχή

στο χέρι το ποτήρι  

γέρος εγώ αλλού εσύ

θυμάμαι που’σουν το παιδί

χαμόγελο φεγγάρι

τώρα μονάχος όπου ζω

πάνε που λέγανε τα δυό

το δίδυμο ζευγάρι

μια προσευχή κάθε πρωί

ψέμα αλήθεια τι θα πει

νομίζω βοηθάει

σκιά θαμπή σάρκα βουβή

παπούτσι άδειο παρακεί

κοιτά χωρίς κορδόνι

απομεινάρι μιάς ζωής

ποιος ξέρει τώρα τι φορείς

μπορεί κάποιο σανδάλι

και γω σου στέλνω δυό φιλιά

χωρίς να βγαίνει μια μιλιά

πνεύμα εσύ σάρκα εγώ

αλλού εσύ εδώ εγώ

στου νου το χωνευτήρι

γλυκό μου τρεχαντήρι

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ