ΠΑΛΙΑ ΜΟΥ ΠΟΡΤΑ

         

Πόρτα κλειστή ζωή μικρή δυό γλάστρες ξεχασμένες

χρόνια πολλά ο τοίχος σου ρυτίδες που πονούν

σανίδες που ξεθώριασαν σαράκι φαγωμένες

διαβάτες που περνούν

γέρο που είσαι έφυγες λουλούδια ξεραμένα

η πόρτα είναι άβαφη σκουριά η κλειδαριά

χρόνια πιο πριν τα νιάτα σου σε σάρκα φυτρωμένα

λεβέντικη ματιά

διαβάτη στάσου να χαρείς μνημόσυνο για λίγο

στον ξεχασμένο άνθρωπο τιμή και σεβασμό

η μοίρα ίσως της ζωής να βλέπεις πια τον τρύγο

σε τούτο το στενό

τοίχος και πόρτα μαρτυρούν το χρόνο που γεράζει

φτωχή καρδιά ταξίδεψες σε τόπους μακρινούς

κάποιος θα πει παράδειγμα που πάντα θα φωνάζει

ζωή δίχως ρετούς

Μ.Χ.Γ

Δια χειρός Μϊμη Χ. Γεωργόπουλου

ΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΣΟΥ

Λουλούδια που μοσχοβολούν και άνθη που μυρίζουν

έχουν τα μάτια τους κλειστά τη γλώσσα τους βουβή

μα σαν προσέξεις την αυγή αυτά σου ψιθυρίζουν

λόγια για τη ζωή

οι γλάστρες σου πανέμορφες παιδιά σου στο μπαλκόνι

στολίζουν σκέψη μα και νου εικόνα που μεθά

το πράσινο τους σταμπωτό πελώριο σεντόνι

είναι μια συντροφιά

καλότυχος που κάθισε και χάιδεψε τα φύλλα

σαν άκουσε το θρόισμα των φύλλων την αυγή

μια λόντζα απερίγραπτη σχεδόν ανατριχίλα

μπαλκόνι που μιλεί

θα’ρθω και γω μα στα κρυφά τις γλάστρες σου χαϊδέψω

να γράψω στίχους σε χαρτί με γράμματα λευκά

να μη διαβάζονται ποτέ με νόημα που κλέψω

αλήθεια στα κρυφά

γλάστρες αλήθεια όμορφες ποιος είναι δάσκαλός σας

ποιο μυστικό σας πότισε ποια είν’ η συνταγή

για να σταθώ ακίνητος εγώ θαυμαστικός σας

βραβείο να χαρεί

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΟ ΚΑΠΕΛΟ

        

Καπέλο συ πλατύγυρο ο ίσκιος σου σημάδι

σκεπάζεις πρόσωπο γλυκό μυστήριο κρυφό

κι αν θέλεις κρύψε όνομα στο τεχνικό σκοτάδι

με γείσο στρογγυλό

καλλίγραμμο το σώμα της σαν Μεξικάνα μοιάζει

τα χρώματα χαρούμενα με λάτιν μουσική

ποζάρει για εξώφυλλο με στιλ όπου φαντάζει

μυστήρια μορφή

Μ.Χ.Γ

Δια χειρός Μίμη Χ. Γεωργόπουλου

Δια χειρός Μίμη Χ.Γεωργόπουλου

Δια χειρός Μίμη Χ. Γεωργόπουλου