Η ΑΓΑΠΗ ΑΡΓΗΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ

Αργά τα βήματα κρατά

μουγκά τα δυό της λόγια

σκέψεις πολλές μέσα στο νου

διστάζει για να ‘ρθει

σύννεφα δυό μαύρος καπνός

ακούρδιστα ρολόγια

αγιάτρευτη πληγή

κι αυτή αργεί τόσο πολύ

σχεδόν μία ημέρα !!

χρόνος μικρός πόνος ψυχής

κάλμα δίχως αέρα

του κούκου όμως η φωνή

σαν γρίφος στο σκοτάδι

χτυπά αργά σαν να μιλεί

γιατί αργείς που να σου βρει

εκείνο σου το χάδι

να ζήσει δεν μπορεί

έλα λοιπόν γιατί αργείς

λόγια αγάπης να της πεις

τρέξε  παιδί στη μάνα

αγάπη είσαι μια μορφή

άσπρη κορδέλα σαν φορείς

ξανθές  οι μπούκλες αστραπές

κρότος εσύ καμπάνας

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΙΚΟΝΕΣ ΜΝΗΜΗΣ ( παλιό Μεσολόγγι )

Λίμνη εσύ ζωγράφισες σαν έσβησε το δείλι

πόλη σε κύμα αγκαλιάς σπιτάκια στο νερό

και σκέπασες ορίζοντα με θαλασσί μαντήλι

ακόμα απορώ

κύμα κι αγέρι πάντρεψες τα έκαμες μια μάζα

και με το βούρκο σου εσύ σαν έπλασες κορμί

το τύλιξες με φύκια σου και μ’ αρμυρή σου γάζα

αθάνατη μορφή

παλιά μου πόλη έγραψες σελίδες στη ψυχή μου

αλφαβητάρια πνοής ακόμα τυραννούν

ανασκαφές οι σκέψεις μου κι αυτές η ταραχή μου

εικόνες πως πονούν

άνθρωποι κείνοι έφυγαν σαν άλλαξε τοπίο

ζωή παλιά εθάφτηκε στο διάβα των καιρών

και συ γλυκιά παρέμεινες στο νου μου σαν μνημείο

εκείνων των σπιτιών

παλιά μου πόλη γέρασες μα είσαι πάντα νέα

έχουν ζωντάνια τα προικιά οι ρίζες σου βαθιές

κι αυτή που δεν μπολιάστηκε αθάνατη σου θέα

θυμίζει ναι το χθες

και γω που δεν μεγάλωσα πιλάλα στα σοκάκια

κάθε φορά που έρχομαι δυο δάκρυα κερνώ

τις αναμνήσεις μου κρατώ σε κάποια σου σπιτάκια

που τώρα γω τα ζω

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΑΙ ΣΥ ΠΟΥ ΠΑΣ !

Και συ που πας  κάθε πρωί

γκάζι πατάς το ξέρω

σάρκα μικρή είσαι αυγή

κάθε πρωί λίγο πριν βγει

ο ήλιος

φεύγεις για πού ντάμα χορού

ζηλεύω

μια μουσική χάδι ψυχής

δώρο γλυκό λέξεις κουφές

το ξέρω

και συ ντροπή  λέξη δεν λες

κρατάς  τους στίχους μου το θες

έλα κοντά πάρε καρδιά

φωνάζω

ΜΙΜΗΣ  ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΓΡΙΛΙΑ

Γρίλια σκιά μια δρασκελιά κορμί όπου φοβάται

τον έρωτα τον άφοβο μετέωρο θα πει

νύχτα βαθιά μια σιγαλιά κι αυτή δεν μου κοιμάται

καρτέρι αν θα βγει

κρότος ρυθμού βηματισμός σκιά όπου διαβαίνει

λεβέντης τούτος της βραδιάς για λίγο σταματά

ένα του βλέμμα στα κρυφά χωρίς να ανασαίνει

σκιά της χαιρετά

θύμα καρδιά που δεν μιλάς μετράς το καρδιοχτύπι

σκέψεις πολλές μέσα στο νου πληρώνεις τη στιγμή

είσαι το θύμα φαίνεσαι της γρίλιας το ξενύχτι

θα σ’ εύρει το πρωί 

ο έρωτας μια συντροφιά της μοναξιάς  παρέα

κερνά φιλιά μες στα κρυφά το χέρι στη καρδιά

ξενύχτης τούτος τη φορά καρδιά έχει σημαία

σε τούτη τη βραδιά

κόρη μικρή είσαι αρχή το αίμα σου θα γράψει

τα αρχικά ονόματος εκείνης της σκιάς

μέσα στο νου πόσες στιγμές αλήθεια θε να θάψει

μορφές της ερημιάς

κάτσε σκιά όχι με φως ο έρωτας σκοτώνει

κράτα τη γρίλια σου κλειστή με όνειρα μαζί

και πέρνα συ αμίλητη παρέα με τον γκιώνη

στην όμορφη ζωή

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

  

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΑΣ

Και γω γλιστρώ στα κύματα στης λίμνης το παιχνίδι

μια ταραχή στη μνήμη μου αιώνια μορφή

θάλασσα κόσμου μοναχή η γρίλια σου κοχύλι

τρεμάμενη φωνή

γεννήθηκα στην αμμουδιά μια μέρα του Απρίλη

τα πρώτα μου τα βήματα στο βούρκο σου γλιστρούν

άσπρη σημαία σήκωσα μια πάνα σαν μαντήλι

εικόνες πως πονούν

ήλιος στεγνώνει τη φυκιά ήλιος και την ανάβει

ένα γλαρόνι γέννησε στην άκρη τη ζωή

από χαρά μου κελαηδεί τον σύντροφο φωνάζει

γιορτάσουνε μαζί

και σεις διαβάτες μια γουλιά αν θέλετε να πιείτε

την ομορφιά της θάλασσας ακόμα μια φορά

στάσου μαΐστρε που φυσάς και φώναξε αργείτε

να ‘ρθητε πιο κοντά

κάλμα γαλάζια σκέπασε την ομορφιά της λίμνης

πάρε μαζί σου όνειρα εικόνες παιδικές

κάνε το πόνο στη καρδιά σαν βάλσαμο της μνήμης

να δω και γω χαρές

στέκω και γω σαν εραστής μυαλό μου θολωμένο

να φύγω είν’ αδύνατο σαν φύτρωσα εδώ

μια ξόβεργα που έπιασα με δίκασε να μένω

σαν φύκι γω χλωρό

λίμνη νερό το χρώμα σου αλλάζει κάθε μέρα

παίρνει ανταύγειες λεύθερες μαΐστρου εντολές

 μια γαρνιτούρα τα πουλιά που κάθονται σε ξέρα

αρμονικές φωνές

μη σταματάς το γράψιμο το γράμμα ζωγραφίζει

ο ποιητής και μόνος του κρατά τη ζωγραφιά

σκέψη και νου ακράτητα με νόημα φωτίζει

το νου κάθε φορά

ΜΙΜΗΣ  Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ Η ΣΙΩΠΗ

  

Λίγο το φως μια σιωπή

λίγες σταγόνες  της βροχής

η νύχτα

ύπνος βαθύς πάλι θα ‘ ρθεις

δρόσος η ξέρα θε να πει

μια καληνύχτα

μικρό παιδί ώρα καλή

μια αγκαλιά δίχως φωνή

κοιμάται

ένα τριζόνι ξενυχτά

μία καντάδα στα κρυφά

πλανάτε

κι γειτονιά μες στη δροσιά

δύο οι στάλες στη γωνιά

κοιμάται

τι ομορφιά και η στιγμή

μέσα στο νου άλλοι καιροί

μουτζούρα τώρα στο χαρτί

δεν έχει λόγια τι να πει

θυμάται

ένα φωτάκι στη γωνιά

ίσα που φέγγει μη ρωτάς

κάνει το βράδυ να μιλά

γι’ αγάπη

κι η σιωπή που δεν μιλά

ταίρι στ’ αλήθεια να ζητά

βρυχάται

στάλες βροχής μία δροσιά

σβήσε τ’ αστέρια και να πας

για ύπνο

ΜΙΜΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

Δια χειρός Μίμη Χ. Γεωργόπουλου