Η ΒΑΡΚΑ

 

Φορτώνω βάρκα με πανιά με σύνεργα αγάπης

μια νύφη ηλιοφώτιστη μαΐστρος να φυσά

μαλλιά ανάκατα χρυσά το χάδι της σαν μπάτης

ξυπόλητος στη κουπαστή απόνερα γλυκά

Δισύλλαβο το όνομα στο πλάι της γραμμένο

μαύρη μπογιά καλλίγραμμο το γράψιμο μιλά

σκαρί αυτό αβύθιστο πουλί ερωτευμένο

το αγαπώ μα το θεό το ζω πραγματικά

Στη παραλία ξάπλωσε νυφούλα σαν κοχύλι

σιωπηλή αμίλητη στα μάτια να κοιτά

και γω σινιάλο να κουνώ το άσπρο μου μαντίλι

με νόημα ζευγάρωμα στην έρημη αμμουδιά

Ζητώ ταξίδι κι όπου βγει ναύλος χωρίς φορτίο

μια ξελογιάστρα ηδονής αρμύρας ο καημός

του βιάτζου η συνεπεία θα πει το μεγαλείο

παράνομος ο έρωτας  πανάκριβος χρυσός

Και συ που είσαι έρημη στην άκρη αραγμένη

γιατί μου κλαις χωρίς μιλιά δεν είσαι ορφανή

έχεις εμένα για σκαρί μια άγκυρα δεμένη

στη σάρκα μου καρφώθηκε καμάκι που πονεί

Ήρθα να κάτσω συντροφιά στο πλάι σου για πάντα

μικρή βαρκούλα σαν παιδί ο γέρος σου κρατεί

υπόσχεση του ναυτικού εβίρα και αγάντα

να ξεκολλήσω το σκαρί ταξίδι κι όπου βγει  

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

 

   

ΤΟ ΧΝΟΤΟ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

Στο τζάμι γράφω σ’αγαπώ με χνότο το σκεπάζω

βροχή στο δρόμο έπεσε τα ίχνη της θολά

βρεγμένοι δρόμοι χειμωνιά και γω κάπου κοιτάζω

μια λέξη αγκαλιά

θολό το τζάμι δάκρυα σταγόνες ζωγραφίζουν

κατρακυλούν και χάνονται στου δάσους τις πηγές

και μένουν όρκοι τα γραπτά σε με να μου θυμίζουν

υπέροχες στιγμές

βασανισμένη σκέψη λύτρωσε τον έρωτα που έχω

είμαι ο άνθρωπος που ζει με όνειρα γλυκά

το χνότο που ζωγράφισε φιγούρα σου προσέχω

και συ κάποια σκιά

έξω βροχή ένας ρυθμός μονότονα χτυπάει

στα φύλλα δέντρου που ανθεί η μέρα σκοτεινή

χωρίς μιλιά το βλέμμα μου το τζάμι να κοιτάει

και 'γω χωρίς φωνή

άλλοι καιροί άλλες μορφές οι έρωτες αντίκα

αξίες όπου χάνονται φθορά τα γηρατειά

παλιό λιμάνι ερευνώ ακόμα δεν βρήκα

σηκώνω τα πανιά

στο τζάμι φάντασμα σκιά το χνότο ζωγραφίζει

μία σταγόνα έτρεξε σαν δάκρυ ζωντανό

το πρόσωπο εμάτωσε στα δύο το χωρίζει

και γω κρυφά πονώ

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΜΟΡΦΗ

              

Αρχαίο το κάλλος χιλιάδες τα χρόνια

αγάπη ταράζει αχτίδα καμιά

φροντίδα μια σκέψη

ελπίδα φυτρώνει

ταξίδι με βάρκα

σπασμένα κουπιά ,

αρμύρα η σάρκα σ’αυτό τ’ακρογιάλι

πουλί που πετάει ποζάρει στο φως

βρυσούλα στη άκρη  σταγόνες σαν  δάκρυ

δροσιά που μεθάει,

αυτός ο χρησμός .

κερί σ’ εκκλησία σε λίγο θ’ανάψει

ελπίδα προσμένει αγάπη ζητά

θαυμάστε τα άνθη λιβάδια στρωμένα

ο κάμπος με χρώμα μια θέα μπροστά ,

η γύμνια της κόρης κορμί που χορεύει

στο πρώτο της βήμα

χαρίζει φιλιά .

ρουφάνε τα χείλη σημάδια αφήνουν

μια στάμπα με αίμα

αγάπη σκορπά ,

μια ρόδα μονάχη σε στράτα κυλάει

σημάδια στο χώμα βαθιά η τομή

βουνό χιονισμένο κουρτίνα ασπρίζει

λευκό το λουλούδι

στο πέτο κρεμά .

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ

Τα φύκια  γίνανε μαλλιά και το φεγγάρι σκέψη

και το νερό ανήσυχο δυο γλάροι να πετούν

εικόνα τούτη αίσθηση μέσα στο νου μια τέρψη

παλμοί όπου χτυπούν

ο άνεμος που φύσηξε αέρας στα πανιά σου

το χτένισμα ανάκατο μπερδεύει τον καημό

τα μάτια σου τα έκρυψαν τα μαύρα τα μαλλιά σου

κουβέντα δεν θα πω

Νυχτοκολύμπι σαν βουτώ στης λίμνης τα γραμμένα

τον ύπνο σαν ετάραξα πουλιού θαλασσινού

φανέρωσα αισθήματα που ήτανε κρυμμένα

στο βάθος κάποιου νου

Παιδούλα συ ο δρόσος σου νερό αρμυρισμένο

κορδέλα άσπρη στα μαλλιά γαϊτας το πανί

κορμί δικό μου στα βαθιά να στέκει βυθισμένο

αλλάζουν οι καιροί

Κοιτώ στο βάθος μακριά ένα βουνό γαλάζιο

μία θολούρα η αυγή βαθιά αναπνοή

μια μουσική ακούγεται περίφημο adajio

δυο νότες στο βιολί

Πλημμύρα συ που έρχεσαι το ξέρω θα με πνίξεις

ρηχό νερό με δύναμη στο βούρκο σου εγώ

μα δεν μπορώ ν’αντισταθώ το ξέρω θα με ρίξεις

αφού σε αγαπώ

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

    

ΤΡΕΛΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

Τρελή γυναίκα θάλασσα απέραντη γαλήνη

κόρη αρμύρας μοναχή ξαπλώστρα μες στο νου

ο θαυμασμός πανσέληνος σαν σε κοιτώ Σελήνη

πετράδι ουρανού

γαλάζιο φόρεμα φορείς με χρώμα που αλλάζει

ηλιοβασίλεμα μαβί του κάμπου θαυμασμός

το ψαροπούλι μέθυσε σε φύκια του φωλιάζει

ο έρωτας κρυφός

χύμα μαλλιά ανάκατα δυο φύκια σαν στολίδια

ένας νοτιά τα μπέρδεψε δυο κύματα τρελά

βαρκούλες μες στο πέλαγος αρχίσανε παιχνίδια

ολόλευκα πανιά

μια χούφτ’ αλάτι σκόρπισες να μη σε πιάνει μάτι

τα μάγια σου στην ερημιά τα μυστικά κρυφά

το βλέμμα σου ατίθασο ολόλευκο το άτι

καλπάζει στα βαθιά

κάτι μου λες χωρίς φωνή ο έρωτας κριμένος

φεύγεις μονάχη δεν γυρνάς αφήνεις τη σκιά

και γω μετρώ τα βήματα στη στράτα λυπημένος

τρελή γυναίκα μια καρδιά

γυναίκα συ εταίριασες το μυστικό με δέος

μια πόζα δίχως νόημα εικόνα σου γλιστρά

με διάλεξες το λάθος σου αφού δεν είμαι νέος

και φεύγω στα κρυφά

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

Η άνοιξη δια χειρός Μίμη Χ. Γεωργόπουλου

Σ 'ΑΓΑΠΩ

              

              

Γλυκό το βλέμμα σου θαρρώ η σκέψη σου ταξίδι

τα λόγια σου αθόρυβα μονάχη περπατάς

πόθο και πράξη σίγουρα το κήπο σου ποτίζεις

λουλούδι συ κρατάς

Γλυκό χαμόγελο εσύ το κέρασμα χορτάτο

μυστήριο η σκέψη σου με λόγια με κερνάς

μια μελωδία μουσικής ανάστημα ποζάτο

μονάχη περπατάς

Σέρνεις με χάρη το χορό γυμνό το στήθος στέκει

είσαι πουλί πετούμενο αλήθεια που κοιτάς

μετράς τα βήματα θαρρώ θυμίζεις το λελέκι

χλαμύδα συ φοράς

Κρατάς τη σκέψη μυστική το σκάφος σε φουρτούνα

Θαλασσοπούλι όμορφο κοντράρεις τον καιρό

πολύ ζητάνε το ποτό το χάδι σου νυφούλα

σαν λένε σε ποθώ.

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ