ΡΟΜΑΝΤΖΑ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ

Μάτια κλειστά το κάλεσμα κι σκέψη μου ταξίδι

φιλοσοφώ στην ερημιά ρομάντζα δειλινού

δυο φύκια που ξεράθηκαν παρέα με κοχύλι

εικόνες μες στο νου

νοτιάς το χάδι του γιαλού αόρατα κοιμίζει

δυο άστρα που φεγγίζουνε παιχνίδι απαλό

σμάλτο χιβάδας στο γιαλό στην άκρη φωσφορίζει

και γω να μη μιλώ

δυο νυχτοπούλια πέταξαν η νύχτα ησυχάζει

γοργόνα σαν περπάτησε αντάρα στη ψυχή

σταγόνες άσπρες αλατιού νυχτερινό αγιάζι

φεγγάρι η αυγή

παλίρροια σαν άρχισε μια γνώριμη εικόνα

λόγια παλιά μια συντροφιά του νου παρηγοριά

χρυσό το νήμα κέντησε του όνειρου βελόνα

μονόγραμμα κρυφά

μη μου μιλάτε δεν κρατώ μολύβι για να γράψω

τα όσα τούτη τη στιγμή κρατώ μέσα στο νου

το γράψιμο μου άλλαξε σε λίγο θε να κλάψω

ρομάντζα δειλινού

διαβάτη στάσου κάπου κει κι αν θέλεις συλλογίσου

το δειλινό μαγευτικό της φύσης σκηνικό

το παρελθόν σου ξέθαψε και τα παλιά θυμήσου  

και γράψε σαγαπώ

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

Δια χειρός Μίμη Χ. Γεωργόπουλου

ΜΙΑ ΣΥΝΝΕΦΙΑ

    

Το μονοπάτι του ματιού στη μνήμη μου γυρίζει

παλιές εικόνες παιδικές το νου μου τον κερνά

εικόνα αυτή που άξαφνα το παρελθόν φωτίζει

εμένα με πονά

γαλήνη συ καθρέφτη μου μπροστά σου θα ποζάρω

τα παιδικά μου όνειρα να δω εγώ ξανά

κι αν λυπηθώ στην ερημιά θ’ ανάψω και τσιγάρο

μπροστά στη μοναξιά

θε να ταιριάσω παρελθόν με σήμερα αντάμα

θα γίνω γω ένα παιδί το χρόνο να γελώ

θα φτιάξω συναισθήματα χρυσό θα γίνει κράμα

παιδάκι γελαστό

κι ο λογισμός μου το παπί στη θάλασσα βουτήξει

μια γαρνιτούρα της στιγμή εμένα θα πονά

θα μου λυγίσει το κορμί σε βούρκο θα με ρίξει

πληρώνω ακριβά

πελάδα συ αγάπη μου ο έρωτας καρφίτσα

στο πέτο μου συμπλήρωμα παρέα ζηλευτή

οι ζωγραφιές μου γέμισαν με νοσταλγίας σκίτσα

και γω σε φυλακή

και συ καλή μου συννεφιά μου θύμωσες το βλέπω

άλλη φορά δεν σου μιλώ θα στέκω γω μουγκός

στο παρελθόν χωρίς μιλιά μονάχος θε να τρέχω

θα γίνω νοσταλγός

κι ο στίχος θε να γράφεται χωρίς να έχει ήχο

έτσι θα μένει μοναχός σε δρόμο αρμυρό

ξεθωριασμένο γράψιμο σε γκρεμισμένο τοίχο

πληρώνω δεν μιλώ

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

Πάρε δυο δάκρυα νωπά συννεφιασμένη μέρα

δυο νότες όλη η γιορτή οι κρίνοι μου λευκοί

και γω με μάγια που θα πουν ετούτη η εσπέρα

η έννοια γραφή

να μη ξεχνάς τα λόγια μου η έμπνευση μια τρέλα

ζωγράφος ένα κείμενο το χρώμα σου μιλά

κι αν θέλεις γίνε έμπνευση στο ατελιέ μου έλα

η πρώτη σου φορά

χρώμα για γέννα τις γραμμές περίεργο το θέμα

το σχήμα του εχάθηκε η σκέψη τραγουδά

αλήθεια δεν πιστεύεται αφού μιλά το ψέμα

και όμως ξεγελά

δάκρυα σεις που τρέχετε μα που κατρακυλάτε

στις χαραμάδες μπήκατε κρυφτήκατε βαθιά

και κρύψατε την έμπνευση χωρίς να μας κοιτάτε

προδώσατε καρδιά

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

Δια χειρός Μίμη Χ.Γεωργόπουλου

Δια χειρός Μίμη Χ. Γεωργόπουλου

ΟΙ ΔΥΟ ΦΙΛΕΣ

                       

Πρώτη φιλία γελαστή συνάντηση σχολείο

μία χαρά πρωτόγνωρη διάλειμμα μικρό

επιστροφή στο σπιτικό για σήμερα αντίο

τη σάκα μου κρατώ

τα πρώτα χρόνια εύκολα τριγύρω είν’ ωραία

το γέλιο πλούσιο κρατεί η σκέψη τους μικρή

χωρίς κακία η ζωή ετούτη η παρέα

κουβέντα γελαστή

όλη η γνώση στα χαρτιά βιβλία διαβασμένα

εφόδια για τη ζωή κορίτσια γελαστά

ρούχα σχολείου οι ποδιές με χάρη φορεμένα

δυο λόγια μυστικά

η μάθηση αχόρταγη και η φιλία μία

στο ίδιο μέρος τη φορά συνάντηση μικρή

τα λόγια πάντα μυστικά η έκφραση μαγεία

κι ο θαυμασμός κρατεί

μικρή μου φίλη μη κρατάς τα μυστικά σου τώρα

σε περιμένω πως και πως το γέλιο μαρτυρά

στέκω ακούραστα εδώ σχεδόν για μία ώρα

τα λόγια σου φωτιά

ο παιδικός ο έρωτας έχει δική του χάρη

και η φιλία μια ζωή το όνειρο κρατεί

κι φαντασία στο μυαλό σε βάρκα θα μπαρκάρει

ταξίδι κι όπου βγει

ΜΙΜΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ